Utkane z marzeń

I po świętach…

2011-12-29T10:07:00.002+01:00

Kocham święta i ten niesamowity spokój, który wstępuje w człowieka po wigilijnej kolacji.Uwielbiam siedzieć wtedy przed kominkiem , w wysprzątanym i pachnącym cytrusami i cynamonem domku, podziwiać kwiaty namalowane przez mróz, które rozkwitają jak szalone, na oszronionych oknach ( sztuczne, bo sztuczne, ale uparcie je maluję od paru lat i wtedy przynajmniej nie widzę,że wiosna za oknem), piję gorącą mikołajową herbatkę, czytam książkę od Mikołaja, z samograja płyną uspokajające dźwięki kolęd i jest po prostu dobrze.

W wyniku szykowania świąt odniosłam kolejną ranę wojenną- otóż wbiłam sobie widelec w palec wskazujący. Boli…zdecydowanie mniej niż kciuk, ale zawsze. Nie pytajcie jakim cudem tego dokonałam, bo dla mnie samej pozostaje to nieodgadnioną zagadką. No cóż..ja się wcale nie chwalę, ja po prostu, niestety mam talent!

Ślicznie dziękuję za wszystkie niesamowite życzenia, a ja ze swojej strony,życzę Wam spokoju, harmonii, miłości i wsłuchania się we własną duszę, bo okres pomiędzy świętami, a nowym rokiem, to czas magii i cudów.Głęboko w to wierzę od lat..w tym okresie wszystko jest możliwe. To czas na zrozumienie, podjęcie kolejnych życiowych decyzji, czas na nowe postanowienia i snucie kolejnych planów. Czas na marzenia.

Wesołych Świąt

2011-12-25T10:43:00.002+01:00

To właśnie tego wieczoru,
gdy mróz lśni, jak gwiazda na dworze,
przy stołach są miejsca dla obcych,
bo nikt być samotny nie może.

To właśnie tego wieczoru,
gdy wiatr zimny śniegiem dmucha,
w serca złamane i smutne
po cichu wstępuje otucha.

To właśnie tego wieczoru
zło ze wstydu umiera,
widząc, jak silna i piękna
jest Miłość, gdy pięści rozwiera.

To właśnie tego wieczoru,
od bardzo wielu wieków,
pod dachem tkliwej kolędy
Bóg rodzi się w człowieku.

Emilia Waśniowska

Coraz bliżej święta

2011-12-22T10:58:00.002+01:00

…a ja w lesie :) A tam, żeby chociaż w lesie, to ładnie by było. Dom wygląda jak po przejściu tornada, kartony z ozdobami, mieszają się na przemian z workami buraków, ziemniaków i marchwi..jabłka leżą w ogromnych worach, psy pętają się pod nogami,koty skaczą po blatach w kuchni, usiłując uszczknąć z tych świąt cokolwiek dla siebie. A ja…..

nie mam dosłownie nic…no może perę batoników, które zostały po zrobieniu wczorajszej paczki dla Nurki do szkoły. Kuchnia…o ludziki, ze wstydu bym się chyba spaliła, gdyby ktokolwiek dzisiaj tu wszedł. Ponieważ z kciukiem dalej cienko, więc wczoraj nawet nic nie zmywałam..gary z zaschniętą polewą czekoladową,gary ze skrystalizowanym już karmelem, pędzle zamieniły się w lizaki, a mnie ogarnia rozpacz…no rozpacz, to może przesada, ale nie bardzo wiem od czego zacząć.

Chyba na początek zjem śniadanie i ułożę plan:) Bez tego nie da rady, bo ja w bałaganie natychmiast się gubię i nie wiem od czego zacząć…a sajgon mam jak mało kiedy! Tak więc pora zabrać się do uczciwej roboty, a nie zdjęcia robić :)

Dzisiaj wrzucam turbodoładowanie!

Pozdrawiam Was cieplutko i życzę miłych przygotowań do świąt!

Pierniczkowo

2011-12-21T10:05:00.002+01:00

Parę się jeszcze ostało, chociaż dzisiaj mam zamiar mimo wszystko, upiec jakoś kolejną partię. I chyba wieczorkiem zabiorę się za robienie słodkości, bo na jutro , muszę dla Nurki do szkoły przygotować paczkę z własnoręcznie robionymi słodyczami, więc pewnie jakieś pralinki, muffinki…może jabłka w karmelu, do tego oczywiście mnóstwo polukrowanych pierniczków.

A kto lubi pyszne, cieniutkie, chrupiące i dosyć twarde pierniczki, polecam! Znikają , jak wcześniej pisałam w błyskawicznym tempie, a nam, właśnie takie, smakują chyba najbardziej…choć dla emerytów, na Wigilię zrobię chyba jeszcze jakieś a’la katarzynki, pulchniutkie i mięciutkie .

A oto i przepis na pierniczki szwedzkie, które znalazłam w necie,lekko zmodyfikowałam, zapisałam w zeszyciku- bo warto i robię nieustannie od pewnego czasu.

PRZEPIS NA SZWEDZKIE, ZNIKAJĄCE PIERNICZKI.

Miód - 300 ml- ja daję ten własnej roboty- z mlecza
Cukier - 400 ml
Masło lub margaryna - 350 g
Śmietanka kremówka - 300 ml
Mąka – 1,1 kg

1 opakowanie przyprawy do pierników
Proszek do pieczenia - 1 łyżka stołowa

Dodatkowo, łyżka cynamonu., a jak ktoś woli ciemniejsze, można dodać i kakao.

Masło, miód ,cukier i przyprawy- rozpuścić w garnuszku i ostudzić , co jakiś czas mieszając,żeby nie zrobił się kożuch. W tym czasie ubić śmietankę i wymieszać z ostudzoną masą, Dodać proszek do pieczenia i stopniowo wsypywać mąkę, tak aby ciasto nabrało jednolitej konsystencji. Zawinąć w folię i wstawić do lodówki ( ja zostawiam na noc), ale ostatnio leżało dwa dni i też mu się nic nie stało. Rozwałkować cieniutko i piec do zrumienienia, w temperaturze ok.175’.Pierniczki mogą się wydawać surowe, bo w piekarniku są bardzo mięciutkie, ale jak tylko zaczną się “złocić”, to trzeba wyjmować, bo łatwo spalić.Po upieczonych dwóch blachach, dochodzi się do wprawy, w odmierzaniu czasu “ na oko”:)

Z podanej ilości składników, wychodzi ok.500 sztuk pierniczków.

Życzę smacznego.

Nie wiem ile czasu muszą siedzieć w piekarniku, bo jajko mi zdechło:( Kupiłam kurę i jest do..niczego! Nie dzwoni, więc pierwszą partię pierniczków , przypiekłam za mocno.

Pozdrawiam Was serdecznie, a ja dam odpocząć jeszcze moim biednym łapkom i pojadę teraz na ostatnie zakupy, a po powrocie, mam nadzieję,że będę mogła zacząć coś przygotowywać, bo jak nie…to jak to mówił mój Ojciec (i nie tylko) - czarno to widzę :)

Buziaki

Się dzieje..

2011-12-20T21:37:00.002+01:00

Uczciwie przyznać muszę,że długo mnie nie było, ale tak jak pisałam wcześniej, tyle się działo i dzieje w dalszym ciągu, że właściwie nie miałam czasu,żeby zajrzeć tutaj choć na chwileczkę, za co bardzo Wszystkich przepraszam.

Po pierwsze, zmieniam pracę. Co prawda godziny dalej nie za fajne, bo od 10 do 18, ale przynajmniej nie spędzę w transporcie wiejsko-miejskim 6 godzin dziennie, co uważam i tak, jest wielkim plusem.

Po drugie, w dużej mierze moja nieobecność, była spowodowana siedzeniem w szpitalu, u Nurki. Dziecko miało operację, która sama w sobie, może zbyt skomplikowana nie jest, ale za to rekonwalescencja bolesna i bardzo nieprzyjemna, bo to nosek, więc miejsce bardzo bolące.Wychodziłam więc z domu raniutko, a wracałam w nocy, a zdarzało się,że i to nie.

Po trzecie..trupem o mało nie padłam. ..Któregoś dnia rano, zeszła do mnie Madzia z miną nieszczęśliwą i bardzo skruszoną, myślę…ki diabeł? Długo zmóżdżać się nie musiałam, dziecko położyło, na mój piękny, koronkowy obrus -papierek…z dwoma czerwonymi kreseczkami… i już wiedziałam, że zostanę babcią :), co zaskoczyło nie tylko mnie, ale również i moje dziecko pierworodne….które oznajmiło…mamuś…nie wiedziałam… No to ja się jej pytam, czy ona myślała,że dzieci to w kapuście się znajduje, że bocian przynosi ? A uświadamiałam przecież już od 15-go roku życia co do czego służy! Dominikę, to nawet od 12-go- tak na wszelki wypadek, bo postęp cywilizacyjny jest ogromny i dzieci jakoś dużo szybciej dojrzewają!

Po czwarte: usiłując nadgonić stracony czas i ciesząc się w końcu wolnymi dniami bez pracy, starałam się, zrobić cokolwiek ,żeby dom na święta, wyglądał jak…no… jak dom, u nas na święta, a wiadomo,że Boże Narodzenie już lada moment. Wymyśliłam, że zrobię szyszkową choinkę. Z grubego kartonu zwinęłam stożek, wypchałam starymi gazetami i zabrałam się ochoczo do dzieła, doklejając klejem na gorąco, na przemian szyszki, korki , pierniczki z masy solnej i cynamon w laseczkach. Czasu było mało, a że ja niecierpliwa bardzo jestem, więc robota, aż paliła mi się w rękach…niestety dosłownie…w pewnym momencie, szyszka z klejem spadła prosto na moją dłoń przyklejając się do niej pięknie. Zdębiałam, zawyłam z bólu i zdurniałam doszczętnie…patrzyłam na to cudo, które zasychało na ręku i nie bardzo wiedziałam co zrobić. W końcu , w akcie desperacji…pociągnęłam z całej siły i zerwałam, razem z całkiem sporym kawałkiem skóry. Zdębiałam ponownie i zawyłam z bólu powtórnie .Nawet nie sądziłam,że jestem pod skórą taka różowiutka, normalnie jak świnka !Doszłam do wniosku,że nie jest tak źle…ostatecznie to lewa ręka, więc nie ma takiego problemu, są gumowe rękawice. Babrało to się okrutnie przez tydzień, już mnie nie dziwi,że człowiek składa się z takiej ilości wody…ciekło i ciekło, a ja zaczęłam podejrzewać,że jeszcze parę dni i się odwodnię jak nic:).Ósmego dnia pokazała się na brzegach sucha obwódka, a teraz już cała ranka zarosła, paskudną, pomarszczoną skórą, ale ostatecznie będę babcią , więc czas zacząć się marszczyć! Tylko kolorystyka, jakby odbiega od moich brązów, bo skóra dalej w tym miejscu, różowa jak u prosiaczka!

Nie wiem, czy ja długo jeszcze pożyję, bo cały czas robię sobie krzywdę jakąś . Parę dni temu podlewałam kwiatki…mam takiego jednego, ładnego w łazience…chyba jakaś odmiana asparagusa..ale kolce ma..no więc kolec wbił mi się paskudnie pod paznokieć- niestety , tym razem prawy. Udało mi się go zębami wyciągnąć, kolec znaczy, nie kwiatek i myślałam,że będzie ok. Nie jest…z dnia na dzień boli co raz bardziej i puchnie. Dzisiaj nie jestem w stanie w ogóle używać kciuka, który dopiero w momencie, jak go właściwie straciłam , okazał się bardzo potrzebny…ba…wręcz niezbędny! Okazuje się,że kciuk, jest potrzebny prawie do wszystkiego! Ileż człowiek nie docenia rzeczy, dokąd je ma! Obiecuję,że jak tylko mój kciuk , wróci do formy, to będę o niego bardzo dbała. No więc, pojechałam dzisiaj po zakupy, które po powrocie usiłowałam rozpakować. Żarło królicze, przesypuję do takiej ogromnej metalowej puszki..niestety…nożyczek też nie mogę używać- bo kciuk potrzebny, jak się okazało.Ale po co cholera poczekać, no ja niecierpliwa przecież jestem i nie będzie mi jedzenie w foliowych torebkach leżało..lewa ręka boli, prawa jeszcze bardziej, ale…zęby jeszcze mam! Co prawda, jak tak dalej pójdzie, to chyba niedługo, ale póki co są! No więc, ja te torebki zębami… twarde jak cholera teraz te zgrzewy robią, ale w końcu się udało, rozerwałam jedną torebkę, potem drugą…z trzecią jakoś dłużej się szarpałam…w końcu się udało…szarpnęłam i poszło, zgrzew puścił, ziarna podskoczyły i proso wpadło mi prosto do nosa…o mamuniu, myślę…tylko nie to…nie zostanie mi już nic , jak mi to kiełkować w nosie zacznie.Prychałam, flukałam, parskałam…w końcu, chyba je wydmuchałam..chyba, bo do końca nie jestem pewna..okaże się rano.

Uszkodzona, więc jestem okrutnie i bardzo obolała:) Kciukiem odruchowo, co i rusz w coś walnę, albo za coś chwycę..i ja się pytam , jak ja niby mam wigilię przygotować…jak mam zrobić pierogi, bez kciuka??? No nie da się :( Cieszyłam się chociaż ,że pierniczki już upieczone, ale jak się okazało…również zjedzone, prawie w całości. Z ilości tysiąca sztuk, bo piekłam już dwa razy, zostało może z dwieście.Trzeba by upiec kolejne, tak żeby domowe pasożyty nie zdążyły dokonać konsumpcji…Na girlandzie, też troszkę powiesiłam…wchodzę do domu, patrzę, a z girlandy Osiołek zwisa z nitką w pysku…zeżarł wszystko, do wysokości swego cielska w pionie:(No a, jak on zjadł, to Plastrowi, też trzeba było trochę dać…żeby mu smutno nie było, nam pierniczki szwedzkie też bardzo smakują, więc wspólnymi siłami poradziliśmy sobie, myślę, co tam…upiekę następne..ale nie wiedziałam,że kciuka zabraknie.

O ile jutro nie ubędzie mi znowu jakiegoś kawałka, to postaram się tutaj wpaść jeszcze parę razy przed świętami, w końcu mam wolne :)

Pozdrawiam Was cieplutko .

Czerwone święta

2011-11-27T12:45:00.002+01:00

Cóż ja mogę powiedzieć, oprócz tego, że żyję cały czas :)Strasznie przepraszam wszystkie, bardzo zaniepokojone osóbki, które maile do mnie słały i na fb pisały:) Nie odpalałam komputera przez długi, długi czas,więc dopiero w sobotę odebrałam wszystkie wiadomości. Kochani, naprawdę się nie macie o co martwić, jak zejdę, to ktoś z pewnością Was poinformuje :) Nie mam czasu,po prostu, w moim życiu mnóstwo się dzieje, o czym z pewnością niedługo napiszę.

Póki co, staram się powolutku zmieniać wystrój w domu, już na ten bardziej świąteczny. W tym roku święta będą czerwono, zielono- piernikowo- złote. Tak więc Was raczej nie zaskoczę:)

Święta ciepłe, pachnące piernikami,suszonymi śliwkami, jabłkami i grzybami.Kredens chwilowo przeistoczył się w namiastkę spiżarni i graciarni. Czerwień zdominowała półki..malinowe i truskawkowe dżemy, suszona żurawina, cynamon, migdały i mnóstwo orzechów. Nawet przez krótką chwilkę poczułam świąteczny klimat, tym bardziej, że w pojemniczku, znalazłam, zapomnianą, ubiegłoroczną bombkę.

Osiołek również żyje:) Nawet schizy mu przeszły. Wszystkie moje zwierzaki są pod stałą opieką weterynarza, ale niestety Osiołek jest w tym wieku, że operacja nie wchodzi w rachubę, ze względu na serce. Co się zaś tyczy, oślego pęcherza, to jego zachowanie nie jest dla mnie nowością, zachowuje się tak raz na jakiś czas, odkąd tylko do nas trafił- to cholernie złośliwe bydle- chodzi i sika :) Niepokoiło mnie raczej jego wskakiwanie na moją głowę..to była nowość( oczywiście o ile za oknem nie szalała burza-bo jak błyska- to też norma )

Pozdrawiamy więc, Was cieplutko i mam nadzieję, że do zobaczenia wkrótce.

W biegu…czyli, twoje życie, jest jak skok na bandżi

2011-11-05T23:22:00.002+01:00

Możecie mnie lać, krzyczeć, wrzeszczeć ile dusza zapragnie- jakoś to łyknę, nie mam w sumie usprawiedliwienia, na to,że mnie tutaj nie było tyle czasu…oprócz…No właśnie, oprócz łaciatego, paskudnego złośliwca. Przez dwa tygodnie nawet nie odpalałam komputera, z prostej przyczyny, totalnego wyczerpania i braku sił. Nie jestem już nawet w stanie zapanować nad spaniem w środkach komunikacji wiejskiej i miejskiej, tylko czekam jak ktoś mnie okradnie, albo da w łeb, bo z pracy wracam prawie pustym autobusem, z elementem..hmmm…przeróżnym.

Opary alkoholu, w połączeniu ze zmęczeniem, działają jak środek odurzająco- usypiający i w trakcie czytania trzeciej strony książki usypiam…czasami nie da się spać, bo imprezka we wsiobusie..jadą , walą we wszystko, piją i śpiewają, nawet ładnie …ole, ole, ole ole…to my…kibole …tylko strasznie głośno, do tego autobus służy im za perkusję , więc wygrywają rytm na ścianach i oknach, czasami przeleci butelka, czasami chcą mi piwo dać, a czasami mówią…co się…ku… gapisz, no gapię się ku.., bo spać nie mogę- za głośno! Jak mnie za długo tu nie będzie, to możecie zacząć się martwić…jak nic zasiekali mnie w autobusie na trasie wyszkowskiej :)

Sypiam więc z przerwami dwie , trzy godziny na dobę..nie dość,że rozkopali mi pół Warszawy, bo budują metro i pozmieniali mi znowu autobusy ( niestety na dwa lata ), przez co muszę wstawać jeszcze wcześniej, to jakby tego było mało- Osioł-który, za rozumny nigdy nie był, sfiksował doszczętnie na stare lata. Zaczęło się od warczenia-łaciaty- miłośnik , wszystkiego co się rusza,, przez całe swoje życie, nigdy –nikogo nie ugryzł i na nikogo nie warczał.

Ponieważ znajomi i dzieci, również rzadko mnie widują ,więc tłumnie walą, po mojej pierwszej zmianie- czyli w okolicach 19, przez dwa dni w tygodniu. W sobotę i niedzielę , dom zapełnia się ludźmi , począwszy od piętnastolatków , a skończywszy na emerytach.Objawy kretynizmu oślego, pierwszy raz objawiły się podczas wizyty mojej kuzynki, kiedy to Osioł, zacząwszy od pomruków , przeszedł do jawnego powarkiwania i pokazywania zębów. Z kuzynką raczej rzadko się widujemy, więc jakby słabo ją znam, pomyślałam , więc natychmiast, że jak nic wredna z niej baba musi być, jak Osiołek pierwszy raz w życiu, niechęć swą jawną okazał. Później przyszła moja Mama z Klarą- bydle, miłością ogromną pałające do wszelkiego stworzenia, warczał jak głupi…reszta przez psiego syna, została równie niechętnie powitana, więc natychmiast honor kuzynce w myślach zwróciłam i za wredne babsko przestałam uważać , nakazując sobie solennie, co by ludzi po pozorach nie sądzić.Później było już tylko gorzej. Nie dość ,że zaczął warczeć na ludzi, to jeszcze błyski chyba jakieś tajemnicze w oczach mu się pokazują, bo zachowuje się w środku nocy tak, jakby ktoś stał nad nim z aparatem. Trzęsie się, a co za tym idzie , wali łapami o podłogę, potem zaczyna biegać..podłoga drewniana, na legarach, więc powoli zaczynam się wybudzać.

W momencie kiedy bieganie w kółko nie przynosi efektów, bo ja jedyni wrzeszczę …Osioł ubiję cię jak nic..a on przeca i tak tego nie słyszy, wtedy wskakuje mi na głowę…tak , tak…dosłownie, nie w nogi łóżka, nie na środek, tylko na głowę ! Wyciągając więc pazury z nosa własnego,usiłuję wrzeszczeć, co wychodzi dosyć kiepsko, jako że bydle łaciate spoczywa mi centralnie na twarzy, żeby chociaż w nogach, ale nie, z przyczyn bliżej nieokreślonych, to musi być mój pysk! Mój!, Kurde mój, choć w koło tyle innych pysków przecież!

Ciągnę więc za wsiarz, ściągam łacha na podłogę, a on się zapiera i dalej chce wskoczyć, biorę małpę ( tę co to z nią sypiam zamiast jaśka ) i walę wściekła na oślep. Wtedy Osioł, w odwecie, w ataku złości, złośliwości, czy grom wie czego, zaczyna sikać. Żeby za łatwo nie było, lezie w koło łóżka, przechodzi przez górny hol, złazi schodami na dół, idzie przez kuchnię do salonu, wraca- okrąża wyspę kuchenną, idzie korytarzem i ……….cały czas SIKA!

Ostatnią kropelkę z pęcherza, wydala pod drzwiami wejściowymi. Nie chce wyjść- bo i po co? Biorę więc wiadro, mopa i około trzeciej w nocy, dzień w dzień, a właściwie noc w noc, myje podłogi w całym domu..przynajmniej czysto jest, znaczy dba o to, żebym obowiązków domowych nie zaniedbywała.. Długo tak nie pociągnę , już wcześniej chodziłam jak ćma gówniana, a teraz , to już nie za bardzo wiem czasami, jak się nazywam…szczególnie jak w pracy przez telefon muszę klepać te przydługi regułki powitalne. Osiołek całe życie schizy różne miewał, ale to , co teraz wyprawia , przechodzi ludzkie pojęcie.

W maju skończył czternaście lat, guzy ma w przeróżnych miejscach i boję się , czy to nie są przypadkiem jakieś przerzuty do mózgu. Nawet mam wyrzuty sumienia,ze ja go tak, tą małpą traktuję, bo pomimo tego szczania bezczelnego, kocham go okrutnie, ale w sumie małpa jak jasiek ,to go nie zaboli, a ja sobie ulżę. Po przeprowadzeniu conocnego rytuału ,Pan Pies, zasypia jak szczeniak. Dowlekam się do łóżka, padam…usiłuję zasnąć, ale chromkanie , chrapanie, sapanie i zasysanie się nosem o podłogę, nijak nie sprzyja ucięciu sobie drzemki. Leżę….zła…ba...wściekła, nie wiem kiedy usypiam , ledwo zamknę oczy, dzwoni budzik. Trzeba wstać i zacząć kolejny dzień, który niewiele różni się od poprzedniego.

Tak więc pokornie proszę o wybaczenie, ale nie mam jak pisać, nie mam kiedy…dzisiaj miałam rano klientów, później spotkanie z koleżankami z podstawówki, czekałam więc na Placu Bankowym i pisałam..na śmietniku:),pisałam, wracając autobusem i teraz w domu- bo dziś sobota, więc jestem wyspana, wstałam o szóstej i czuję się jak młody bóg! Osłowi rzuca się na mózg i mi tak samo. Ostatnio wyszłam do pracy o półtorej godziny za wcześnie, po godzinnej jeździe, na Bankowym , dopiero to sobie uświadomiłam. Myślę,co robić, przecież nie będę , tak bezsensownie marnować ,tyle czasu, wskoczyłam do metra…parę stacji , dwa przystanki biegiem na piechotę i jestem u Mamy…Mama pyta kawy? Patrzę na zegarek i mówię, że nie zdążę…mam 14 minut wolnego czasu…odprowadzę Cię…odpowiadam,że nic z tego, bo ja muszę biec, do metra , a nie iść…no chyba, żebyśmy wyszły juz teraz :) I wtedy właśnie usłyszałam…twoje życie jest, jak skok na bandżi. Ale zobaczyłyśmy się i miałyśmy czas na to,żeby choć chwilę porozmawiać. Więc jak widzicie, nie mam kiedy pisać, ale to już niedługo się zmieni. Pisałam Wam kiedyś o Dżeimsach Bondach, krążących po placówkach..jak nic był u mnie! A jeśli to był ON, to niedługo mnie pewnie wywalą, więc będę miała więcej czasu :)..ale o tym następnym razem.

Pozdrawiam Was cieplutko i do zobaczenia…kiedyś :)

W żółtych płomieniach liści

2011-10-23T20:29:00.002+02:00

Plany,plany , projekty…kładę się spać- myślę, jadę do pracy- myślę, wracam- rysuję, planuję…przyszłość. Moją, Marcina, dzieci. Cokolwiek robię, w głowie kłębią mi się tysiące myśli…znam ,aż za dobrze ten stan, taką gonitwę miałam jeszcze w Warszawie,kiedy zaczęłam planować zakup domu na wsi.Niestety teraz od planu do realizacji długa droga , ale ja jestem cierpliwa, zawzięta i wytrwała. Wszystko co do tej pory zaplanowałam- zrealizowałam.Moje życie to jeden wielki plan. Zastanawiam się tylko czy nie jest już za późno, czy dam radę, czy starczy mi sił…i co będzie , jak mnie nie będzie..oni sami nie dadzą rady. Co będzie jak rozgrzebię to wszystko i zabraknie czasu? Człowiek całe życie zmierza się z tysiącem dylematów, czasami trudno jest podjąć decyzję. Ale wiem,że jak nie spróbuję, to cały czas będę się męczyć. A plan jest wielki i zakrojony na ogromną skalę…znowu ryzykuję naszą przyszłość.

Aparat ponownie ducha wyzionął…chce mi się wyć ze złości- jest to samo, nie łapie ostrości, nie ma podglądu…:( Biednemu wiatr w oczy..Jutro “idzie” do serwisu, więc znowu pewnie zniknę na jakiś czas..ostatnio trzymali miesiąc.W listopadzie kończy mu się gwarancja, chciałabym wymienić na nowy, ale pewnie nie da rady. To już druga naprawa i jak pozostanę przy tym egzemplarzu, to czuję,że na tym się nie skończy.

Więc żegnam się z Wami , nie wiem nawet na jak długo, w związku z tym buziaki posyłam w wirtualną przestrzeń.

Resztki mózgu zostawiłam na stacji “metro Centrum”

2011-10-22T01:30:00.002+02:00

Wracałam z pracy do domu…zimno,ciemno, wstrętnie, wiatr …idę skulona i modlę się ,żeby jak najszybciej dotrzeć do ciepłego domu, temperatura odczuwalna, z pewnością grubo poniżej zera. Po prawej stronie w podziemiach, stoi biedna babcia, widać ,że się wstydzi,kulturalna, inteligentna twarz..mogę sobie jedynie wyobrazić jaki to dla niej koszmar,wyciągam piątkę i wrzucam do malutkiego koszyczka z napisem…zbieram na lekarstwa..po lewej…kolejna, biedna babcia z kwiatami…kupuję za 10 zeta przemarznięty, zdechły bukiecik z trzech kwiatków…dalej siedzi kobiecina i zbiera na karmę dla psa…pies też biedny…w puszce ląduje dwójka, myślę sobie,że przez te warszawskie staruszki, to ja z torbami pójdę..ale wiem,że nie mogłabym spać..Już dawno nauczyłam się nie oddawać wózków pod marketami- koszyczek to ja sobie sama mogę odprowadzić, pędzę pijaków,cwaniaków co to fajki sepią, że o tych co samochodów pilnują nie wspomnę..z tymi od wózków i od samochodów, mam chyba najbardziej na pieńku. Kiedyś zostawiałam samochód pod metrem i dalej do pracy jeździłam komunikacją, od razu samochodu chcieli pilnować..no to się ich pytam,niby dlaczego mam im kasę dawać..ja ciężko pracuję..cały dzień..wracam, a ich nigdy nie ma, no to pytam, za co? No dobra, burczy czerwononosy..nie to nie..bez łachy. Ale ja jak się nakręcę to mogiła, więc wrzeszczę za nim ,żeby wracał, że jeśli mi sensownie wytłumaczy dlaczego mam mu dać pięć złotych, zamiast dziecku jogurt kupić, to kto wie, może coś wskóra.W odpowiedzi słyszę “ wariatka”. Obwieściłam więc, stałym bywalcom,że samochodu mają mi pilnować za free, bo jak choćby ryskę małą na nim znajdę, to się im dopiero dobiorę do skóry. Pilnowali przez pół roku. Mili byli, kłaniali się w pas..no cóż, widocznie stwierdzili,że z wariatami lepiej nie zaczynać..i słusznie. Kiedyś może napiszę o moich ulicznych przygodach, mam niesamowity dar ładowania się we wszystkie awantury, ale dzisiaj..wracając do tematu, wiedziałam,że babciom kasę muszę dać..mi nie ubędzie, aż tak, a im pewnie pomoże. O emeryturach i traktowaniu starszych ludzi w tym kraju, nie będę pisała, bo się zaraz nakręcę, ale co myślę,każdy sobie dopowie. Ja w każdym razie nie bardzo rozumiem, dlaczego tak chętnie pomagamy innym krajom, a nie potrafimy zadbać o ludzi , którzy są na granicy ubóstwa, w Polsce. Pomoc każdemu , to oczywiście bardzo szczytny cel, ale chyba powinniśmy zacząć sprzątać na początku własne podwórko.Ech życie.I znowu odbiegam od tematu, ale nie potrafię już przestać o tym myśleć. Idę dalej, starszy dziadzio wygrywa żałośnie, potwornie fałszując coś na harmonijce..ostatnia piątka ląduje w czapce, ten co w krzesła nawala pałkami , niech się goni i do uczciwej pracy weźmie. Patrzę pod nogi, bo wiem,że nie dam rady, jak natknę się na kolejną babinkę. Kątem oka miga mi na wysokości oczu coś białego, coś puszystego…zerkam..o mamuniu..tylko nie to..małe toto , chude i trzęsie się okrutnie, tak strasznie,że wiem,że muszę podejść, tak strasznie,że wiem,że jak nie zabiorę, to nie przeżyje.. Serca trzeba nie mieć, żeby takie maleńkie ciałko wystawiać na taką temperaturę. Na ręku, wystraszony, trzęsący się z zimna i z przerażenia siedzi malusieńki króliczek…niewiele większy od Adamka, w kartonie na zasikanej szmacie, trzęsie się drugi..tłum ludzi głaszcze, gada , piszczy, dotyka , szturcha…pytam ile ? Ten jeden..35 bo z łatką..biorę oba !!! Pan schowa i nikomu nie oddaje, do ludzi wrzeszczę ..kupione! Tłumek niechętnie się rozchodzi,biegnę do bankomatu, wyciągam ostatnie 70..Ściągam chustę przykrywam te maleństwa, siedzące w pudełku po butach, uciekamy szybko do metra..przed nami jeszcze długa droga..za plecami słyszę..proszę Pani, to miniaturki..odpowiadam,że nawet o ile to prawda, to na pewno nie powinny być jeszcze zabrane od matki. Szybki telefon do zaprzyjaźnionego weterynarza, ciepłe mleko dla kociąt, w malutkich brzuszkach i w końcu jest cicho, dobrze i cieplutko…jesteśmy w domu.

Strasznie Was przepraszam,że tyle nie pisałam..komentarze przeczytałam, maile też i bardzo, bardzo dziękuję. Następnym razem będę się gęsto tłumaczyć, a teraz Was pożegnam , bo dochodzi druga w nocy, a ja ledwo już patrzę na oczy.

Zimowe zapasy i kurzęce dylematy :)

2011-10-09T12:53:00.003+02:00

Jesień, to czas na uzupełnienie zapasów zimowych w spiżarni. Moja spiżarnia, jest malutka i zapchana do granic możliwości. Półki uginają się pod ciężarem przetworów, skrzynki powolutku zapełniają się warzywami, a w workach znowu są orzeszki. Tylko dziadka do orzechów gdzieś wcięło..więc z powodzeniem zastępuje go wyciskacz do czosnku.

Czasami, zapełniając kolejne skrzynki i półki zastanawiam się dlaczego niektóre rzeczy są tak strasznie drogie w sklepach. Niby nawet uczyłam się mikro i makro ekonomii, niejednokrotnie robiłam biznes plany i badałam progi opłacalności, a jednak dalej nie rozumiem. Weźmy na przykład takie orzechy laskowe. Rośnie to jak głupie bez niczyjej pomocy w ilościach hurtowych, samo spada na ziemię, wysiewa się z każdego pozostawionego na glebie orzeszka i do tego z małej siewki, błyskawicznie robi się drzewem! Albo takie maliny…zbieram i zbieram, a one dalej rosną jak wściekłe- nie mam dużo krzaczków,z tej prostej przyczyny,że nie mam miejsca i co chwila muszę usuwać wybijające obok pędy ( a przecież w ten sposób pozyskuje się właśnie nowe sadzonki, więc kasy na to nawet wydawać nie trzeba), a i tak nieprzerwanie od lipca zbieram pełne miski świeżutkich, dojrzałych owoców. I schylać się nie trzeba, jak do truskawek i z jednego krzaczka, z racji tego,ze rośnie do góry, można uzyskać dużo większe zbiory ,no to dlaczego, malutki pojemniczek kosztuje 5 –7 zł , dlaczego maliny są droższe od truskawek, chociaż zajmują dużo mniej powierzchni? Abo taka borówka amerykańska..jak patrzę na ilości, jakie rosną u żony dendrologa, to z niedowierzeniem patrzę na sklepowe ceny!

A ponieważ wiem,,że różni ludzie zaglądają na mojego bloga, to ja mam do Was ogromną prośbę. Może ktoś z Was zna się na kurach i wie, jak długo one żyją i jak to jest z tymi jajkami. Strasznie , ale to strasznie , chciałabym te kury mieć, ale nigdzie nie mogę znaleźć, jak długo żyje kura i czy te jajka, to znosi do końca życia? Nawet ludzi się pytałam, jak widziałam,ze mają kury, ale nikt mi nie potrafił odpowiedzieć, bo mówili,ze jak zaczyna mniej jajek znosić, to idzie na rosół. U mnie na rosół w życiu nie pójdzie, więc musi być na dożywociu, jajek to nawet niech i mniej na starość znosi, ale ile to jest, te mniej? A może ktoś wie ile taka kura, tych jajek dziennie znosi?

I jeszcze jedno małe pytanko- czy kot może zjeść kurę?

Ja wiem,ze moje dylematy, mogą się wydawać śmieszne i dziwne, ale ja naprawdę nie wiem, a chciałabym mieć szczęśliwe kury i własne jajka, tak ,żebym mogła je jeść bez wyrzutów sumienia ( jajka znaczy, nie kury).

Z góry serdecznie dziękuję za odpowiedzi :)

Jak widać na powyższych fotkach, skorzystałam ze wspaniałego odkrycia Penelopy , ale szczerze mówiąc trochę mi to cienko wyszło, chociaż tarłam mocno :) Myślę,że może materiał za gruby. Następnym razem spróbuję na jakimś cieniutkim płótnie i pewnie będzie ładniej.

***

Jeśli chodzi o moje zdrowie, to lekarze nie mogą dojść co mi jest. Zapalenie płuc, okazało się tylko dodatkiem do jakiejś choroby i nie wiedzą jakiej, więc jak do piątku nie przejdzie, to chcą mnie do szpitala położyć i badania robić. Pan doktor, zaczął nawet wspominać,ze na początek bronchoskopia, a później powiedział, że nie będzie mnie straszył i zobaczymy w piątek. Niestety dalej się koszmarnie duszę, ale po tym antybiotyku, widzę w końcu jakąś różnicę w duszeniu. Kaszel się zmienił w końcu i coś zaczyna się odrywać . He, he…mam tylko nadzieję,że to nie moje płuca :)

(… ) Ty chcesz jesieni pełnej słońca,

2011-10-05T10:03:00.002+02:00

Z wiatrem, który liście strąca,
Choć za chwilę Cię przykryje śniegu zimna biel.

I życie ciężko jest odmienić,
Wśród szarych dni i serc kamieni,
Zapytaj się człowieka obok,
Może on coś wie (…)

Krzysztof Daukszewicz

Za oknem piękna jesień, a ja jestem chora. Wczoraj wróciłam od lekarza, przez przypadek trafiłam do innego i okazało się,że mam bakteryjne zapalenie płuc- cokolwiek to znaczy. Oczywiście nowe antybiotyki i znowu ta sama apteka. Stałam prawie godzinę, a po dojściu do okienka, okazało się,że zapomnieli przystawić pieczątki. Tym razem nawet nie padłam z wrażenia. Następnego dnia, pojechałam do przychodni i wracając, odstałam znowu co swoje w aptece, usłyszałam “150 zł, proszę “ i znowu nie padłam! Do wprawy dochodzę, jak nic. Ale moja cierpliwość ma granice- 5 tygodni chyba starczy! Jak teraz mi nie przejdzie i będę dalej się dusić po nocach, to chyba kogoś nastukam normalnie!

Dom jak widać na powyższych zdjęciach- zarasta- żeby wejść do środka, trzeba rozgarniać dzikie wino:) Już nie pomoże miecz księciunia z bajki, teraz trzeba będzie chyba, tylko z maczetą. Ostatnio w “dzikie plącza” zaplątał się, Pan z elektrowni i szpetnie bluzgał pod nosem. Przy furtce, dzikie wino owinęło mu nogi –i znowu bluzgał, już nie tylko pod nosem, a ponieważ również, bluzgał szpetnie, całą drogę do wyjścia, więc mogę się jedynie domyślać, że zaatakowały go “dzikie plącza” ze ściany domu. Opatrzności dziękuję,że mnie akurat nie było, bo moje dzieci , jakoś zdecydowanie mniej wstydliwe , a Magda , miała ubaw po pachy, jak mi opowiadała, jak chłopina rzucał się i machał rękami:).

Wracając od lekarza, w samym centrum Warszawy, odkryłam cudowne jabłonki,całe obsypane rajskimi jabłuszkami. Co prawda,jeszcze trochę niedojrzałe, ale ponieważ do lekarza,żeby nie wiem co, nie zamierzam się znowu udać, w związku z tym, nie będzie mnie tam, jak dojrzeją, więc korzystając z niepowtarzalnej okazji,napchałyśmy z Madzią pełne torebki. I teraz siedzę sobie w ogrodzie, jest tak fajnie, mgliście i listopadowo, ale bardzo cieplutko i bawię się jabłuszkami i mogłabym tak siedzieć i siedzieć i chorować w nieskończoność, byleby tylko nie kasłać :)

Pozdrawiam Was cieplutko

O chorobie i o tym , jak damą, nijak być nie potrafię

2011-09-30T00:46:00.002+02:00

Po trzech tygodniach kaszlu i kataru, który to ponoć nieleczony siedem dni tylko trwa, poddałam się i w końcu poszłam do lekarza. Okazało się,że mam wirusy i bakterie i arytmię jeszcze , bo lecząc się sama, łykałam gripex, który coś tam ma i w połączeniu z moimi proszkami, które biorę, na co dzień, doprowadził moje serce do dość kiepskiego stanu. Nie miałam najmniejszej ochoty iść na zwolnienie, ale po dwóch nieprzespanych nocach, kiedy to płuca własne na poduszce obok, prawie ze zostawiłam, po sercu bijącym w gardle i paru nieomalże oplutych klientach, zrozumiałam,że dalej nie dam rady i choć nie mam niestety gorączki ( a powinnam mieć ), mając na względzie dobro ludzkości , udałam się do przychodni. Pani doktor , choć miła nie omieszkała oczywiście powiedzieć, co o mnie myśli, moja Mama również nie omieszkała, a też niby miła, o rodzinie to nawet, nie wspomnę…człowiek biedny, chory, pełen poświęcenia, kapitalizm chce budować i jeszcze mu się dostaje!

Z plikiem recept, udałam się więc do apteki, ale wcześniej, korzystając z okazji, do sklepu wpadłam i domek wymarzony kupiłam :)

Krztusząc się i chrychając , karnie ustawiłam się w ogromniastej kolejce- bo to jakaś tania apteka i kolejki zawsze tam są. Odkąd tylko sięgnę pamięcią, zawsze chciałam być tajemniczą, subtelną i delikatną kobietą, pełną wdzięku i nienagannych manier.Niestety, chcieć, a móc- to dwie zupełnie różne sprawy. Swojego czasu nawet ubierałam się cała na czarno, bo to kolor nad wyraz tajemniczy i mroczny, ale wystarczyło ,że ktoś się o coś spytał i wtedy,żebym nie wiem jak bardzo,starała się być tajemnicza, od razu wszystko wypaplałam. I nie wynika to bynajmniej z mojego gadulstwa, tylko z totalnego braku dyplomacji i zupełnej nieumiejętności kłamania. Jeśli ktoś, pyta wprost, choć często jest to okropnie bezczelne i ktoś w ogóle nie powinien się pytać- muszę cholera powiedzieć prawdę, żeby nie wiem co. Jak skłamię, to za chwilę wszyscy o tym się dowiedzą, bo przy pierwszej lepszej okazji- wpadka murowana. Żeby nie było,że ja jakaś święta jestem, bo co to, to nie. Jak trzeba było kłamać, z powodzeniem robił to za mnie Misiek albo Madzia….Ci , to dopiero potrafią ściemniać
Skutki tego bywały często opłakane. Kiedyś nie chciałam jechać do teścia, Misiek stwierdził,że powie ,że jestem chora- ja zostałam w domu, oni pojechali. Następnego dnia ,dzwoni teść i pyta się o moje zdrowie, więc zgodnie z prawdą od razu odpowiedziałam, że dziękuję, że świetnie i że właśnie w ogrodzie kwiatki sadzę. Teść z deka zdziwiony, spytał się czy już nie gorączkuję, na co ja jeszcze bardziej zdziwiona , odpowiadam pytaniem – jaaaa ?????- A,bo wiesz, Marcin mówił…..i tu dopiero spłynęło olśnienie, a ja zaczęłam się okrutnie plątać. Kiedyś, na granicy, przewoziłam alkohol, nie żeby jakieś ilości szokujące, ale suweniry wiozłam dla mamusi, tatusia i teściów..takie śliczne małpeczki w pięknych buteleczkach..oczywiście o parę sztuk małpeczek więcej, bo u mnie wszyscy po rozwodach, więc zdublowani. Wsiadamy do samochodu, Misiek od razu mówi,” ‘tylko się nie odzywaj i nie patrz w stronę celnika, bo od razu się skapuje,ze coś nie tak” Błądzę więc wzrokiem po wszystkim, tylko nie patrzę w stronę władz “trzepiących” samochody, w głowie tysiące myśli i od razu, stwierdzam,że jak nie patrzę w jego stronę, to on na pewno JUŻ SIĘ DOMYŚLIŁ! Spojrzałam więc, na co mój mąż usłyszał “…proszę otworzyć bagażnik…”. Na pocieszenie, co by jednak, wizerunek istoty tajemniczej utrzymać, zostało mi to,że od najmłodszych lat, mdlałam. Wiadomo, istoty zwiewne i eteryczne, powinny mdleć i z wdziękiem osuwać się na kanapę.No właśnie…z wdziękiem..ale wdzięk , to tylko chyba na" filmach i w książkach. Stoję więc w kolejce ( i tutaj z powrotem, wracamy do apteki ), podchodzę do okienka i słyszę “240 zł proszę”, no więc zupełnie bez wdzięku, waląc głową o kafelki, rąbnęłam o podłogę, aż głowa parę razy mi podskoczyła. Ocknęłam się na ziemi, nade mną tłum ludzi, w oddali słyszę karetkę…a ja z przerażeniem w oczach ,pytam o moją torbę z domkiem ! W szpitalu powtórzyli,jedynie to, co inni, powiedzieli już wcześniej, a do apteki musiałam wracać na piechotę. I co mi po tym,ze mdleję, jak dama, skoro osuwać się nie potrafię, tylko padam na glebę, jakby mi ktoś nogi podciął, a później jestem obita i z pewnością nie wyglądam, jak istota eteryczna . A jakby wszystkiego było mało, lodówkę chciałam dzisiaj rozmrozić, szłam z miską wrzątku, zaczęłam się znowu dusić i wodę wylałam sobie na kolana. I gdzie wdzięk ?Gdzie powab?

Tak więc, otulona pledami i ciepłym blaskiem świec, leczę swoje oparzenia i potłuczenia, bo kaszel, pomimo tylu dziwnych specyfików, jakoś nie przechodzi, a ja aż boję się położyć, bo wtedy zaczyna się dopiero horror i jeśli były nawet jakieś zaczątki na damę, w nocy z pewnością znikają :)

Pozdrawiam Was cieplutko- Wasza Ulęgałka

… w jesienną głogów czerwień, w złotawą młodość brzozy…

2011-09-25T09:11:00.002+02:00

Kiedy wieczory stają się chłodniejsze, kiedy za oknami unosi się jesienna mgła, a zmrok zaczyna zapadać wcześniej, wtedy, żeby nie poddać się jesiennej nostalgii, potrzebuję otoczyć się ciepłymi, jesiennymi barwami i blaskiem świec,

Z lampioników miechunki, owoców jabłonki i dzikiego wina, powstało jesienne drzewko, które rozjaśnia panujący za oknami mrok i od razu przepędza wszystkie smutki.

W kominku, po raz pierwszy w tym roku zapłonął wesoło ogień, bo choć dni są piękne , to jednak nocami temperatura drastycznie spada i w domku , miałam wczoraj 18,5 stopnia, a my opatulone pledami, oglądałyśmy po raz setny “Pamiętniki Bridget Jones”

Po kątach powoli rozsiadają się, wściekle pomarańczowe nasturcje, psianki i kosze rudo- złotych , suszonych kwiatów.

a to znak ,że już jesień w pełnej krasie .Pozdrawiam Was , więc jesiennie i do zobaczenia wkrótce .

Małe przyjemności

2011-09-24T16:36:00.002+02:00

20 minut rano i tylko dwa dni.Tyle mam czasu,żeby zdążyć zrobić zakupy.Soboty i niedzieli szkoda mi, na pętanie się po marketach ,zakupy, robię więc na raty, partiami …czasami jest to 10 kg cukru, czasami ziemniaki, a czasami malutkie przyjemności, które nieustannie umilają mi życie.Nie umiem bez nich po prostu żyć. I choć wiem,że zamiast papryczek powinnam kupić mąkę, to pokusa jest tak silna,że nie mogę się oprzeć.

Taszczę więc,w zależności od dnia albo mąkę, albo cukier, albo kwiatki..do pracy i 50 kilometrów z powrotem, do domu. I frajdę mam niesamowitą, że pomimo braku czasu, udało mi się, coś ładnego kupić. Z jednym kwiatkiem, to pojechałam nawet dalej - do pracy, a z pracy na cmentarz, z cmentarza do Jyska ( bo fajną kołderkę zobaczyłam w czerwoną krateczkę, w gazetce promocyjnej-i bardzo chciałam ją mieć- ale nie kupiłam, bo materiał paskudny- taki nylonik), później wywiozło nas na jakieś pustkowie, bo kobieta, wsadziła mnie do autobusu- niby dobrego, tylko nie w tą stronę. No i nawet nocnym wracaliśmy…a kwiatek…- żyje :)))) Po domu , przemieszczam się z doniczką w ręku i stawiam ją tam, gdzie akurat siedzę- bo przecież muszę mieć czas nacieszyć się nową zdobyczą :) A w ogrodzie- znowu maliny..więc zaraz robię kolejne dżemy.

Jeszcze kwitną ostatnie róże, ale czuć,że już jesień.

Ogólnie, to jestem z siebie dzisiaj bardzo zadowolona.Wstałam rano, dokopałam się do dziury w stawie, wyczyściłam wszystko, oszlifowałam i skleiłam( póki co z jednej strony ), później pojechałam na budowę, na inspekcję, zrobiłam zdjęcia , a po powrocie posadziłam glicynie ( taka moja nowa wizja :) , za parę lat będzie efekt.Zebrałam maliny, przycięłam dynie,wyrwałam trochę chwastów, po południu ,poszłyśmy z Lotką do sklepu i na spacer do lasu,bo musiałam się trochę wyciszyć, żeby dzieciobójcą nie zostać, no a po powrocie napisałam post i jest dopiero 16.15 :)) Teraz czas na relaks z książką i koktajlem malinowym, a później, kto wie..może jakieś ciasteczka..

Ktoś się pytał o wrzosowiska, strasznie przepraszam, ale jakoś mi umknęło. To nie okolice, Marek czy Ząbek, ale Kamieńczyka i Loretto- moje ulubione miejsca grzybowe :) O mamuniu..chmurzy się! Czy u Was może pada? Jak lunie i u mnie, to całą pracę ze stawem, znowu szlag trafi…wszystko się rozklei :( Trzymajcie kciuki, za słońce przez weekend.

Pozdrawiam serdecznie

Pracowita niedziela

2011-09-19T22:59:00.002+02:00

Czas upływa tak szybko, że z tego wszystkiego w niedzielę, myślałam,że to jest sobota. Rozczarowanie, po tym jak się zorientowałam, było ogromne, ale za to dostałam przyspieszenia :) Z samego rana zrobiłam obchód ogrodu, który na obecnym etapie przypomina dżunglę :)

W ogrodzie warzywnym zebrałam plony:)

Później zrobiłam dżemy malinowe, zlałam poprzedni sok i wstawiłam kolejne. Cieszę się,że choć malin nie zjadły pomrowy, ale lepiej by było, gdyby tak dojrzewały w jednym terminie, a tymczasem muszę zbierać, co niedziela.Moje winogrona na przerób raczej się nie nadają, to jakaś typowa odmiana deserowa. Chciałabym posadzić jeszcze te malutkie , ciemne..ale niestety miejsca już brakuje.

Korzystając z pięknej pogody , rozwiesiłam pranie w ogrodzie.

I z dumą prezentuję Wam ostatni nabytek – piękne , haftowane w kwiatuszki pantalony i koszulkę z delikatnego batyściku w kropeczki :)

Mogłabym tak jeszcze wymieniać i wymieniać, ale jakoś nie bardzo wiedziałam jak zrobić ładne fotki przy zmywaniu, ścieraniu kurzy czy też myciu podłóg, więc resztę sobie daruję .Pozdrawiam Was cieplutko .A teraz wiem,że jest poniedziałek i to późno, więc życzę dobrej nocy :)

Klatka ,wianki i nowy członek rodziny :)

2011-09-18T08:56:00.003+02:00

Nie mam czasu, no kurczę, nie mam i nic na to nie poradzę. Postów już nie mogę pisać, bo pociąg zamieniłam na autobus, a tam trzęsie jak cholera. Zamiast powrotów o 21, trzy razy w tygodniu, wypadają mi powroty po 22.Co prawda dwa razy wracam po 18, ale wtedy trzeba się zająć domem. Błłłłłeeee…życie jest do dupy, czas przecieka mi między palcami. W domu mam wrażenie,że niedługo przykleję się do sprzętów, wszystko to jakieś takie niedomyte i niedoczyszczone . Najbardziej to szkoda mi, tego uciekającego czasu. Wychodzę z domu i patrzę w te smutne ośle oczy i wiem,że zostało nam co raz mniej czasu, że powinniśmy być teraz razem, a nie możemy. Osiołek w maju skończył 14 lat, powoli siadają mu stawy, kopytka załamują się przy wchodzeniu po schodach, dzień w większości upływa na spaniu, a oczy..ee, nie będę o tym mówić, bo szkoda zacząć tak piękny dzień, od łez.Cieszmy się na razie tym co mamy, a mamy piękną słoneczną sobotę i zasikane pół domu przez wrednego Osła, który bezczelnie macha ogonem!

W zeszła sobotę z muszelek , które przywiozła Madzia, zrobiłam jej wianek do pokoju- w podziękowaniu, za przepiękne, tunezyjskie klatki, które mi przywiozła w prezencie :)

A tutaj, obok większego, brata bliźniaka, z Włoch :)

Zupa dyniowa była o dziwo, bardzo dobra. O dziwo , bo w ogóle się tego nie spodziewałam :) Zdjęcia też były…przepyszne, bo dynia, to bardzo fotogeniczne warzywo . W kamionkowych, brązowych naczyniach, żółty krem, obok chrupiące kurczaczki..ech, zdjęcia były, ale niechcący je usunęłam, bo….zabrakło miejsca,na nową zdjęciową sesję :)Po pracy, w piątek pojechałam na działkę powitać nowego członka rodziny. Na wiosnę, pożegnaliśmy Dośkę. Po 16 latach wspólnego życia, rozpacz mojej Mamy były oczywista, a słowa…już nigdy nie wezmę żadnego zwierzaka, nie mogę, nie mam siły…całkowicie zrozumiałe, dokąd to, nie spojrzała w smutne, wpatrzone w nią, psie oczy….

W momencie, kiedy usłyszała o biednym losie zwierząt, o topionych i zakopywanych, żywcem szczeniakach, słowa : nigdy i nie mogę..straciły znaczenie, a oczy Klary , natychmiast poweselały…Poweselały też oczy dwóch dziewczynek, które pieska znalazły i przyniosły.

i u obu Pań, pojawił się uśmiech

Życzę słonecznej niedzieli, wypełnionej miłością, szczekaniem psów, miauczeniem kotów, pobrzękiwaniem pszczół wśród kwiatów i śmiechem tych, których kochamy.

Pomarańczowa sobota

2011-09-10T23:06:00.002+02:00

DYNIA W OCCIE

5 szklanek wody

1 szklanka octu 10%

sól do smaku

13 czubatych łyżek cukru

20 goździków

1 laska cynamonu

5 ziaren ziela angielskiego

Pokrojoną w kosteczkę dynię, wrzucić na osolony wrzątek i wyjąć jak woda w garnku zaczyna znowu leciutko bulgotać ( przed zagotowaniem), przełożyć do wyparzonych słoików i zalać gotującą zalewą.Pestki z dyni suszymy w lekko nagrzanym piekarniku, przy uchylonych drzwiczkach. Moją dynię wycięłam w kuleczki , a z pozostałości mam zamiar zrobić jutro zupę. Nie mam pojęcia czy będzie nam smakować, bo jeszcze nigdy nie robiłam. Tak więc jutro dyniowe eksperymenty:)

Tak naprawdę to sobota była kolorowa, udało mi się jeszcze zebrać maliny , zrobić sok i dżemy. No i doprowadzić dom do jako takiego porządku, bo powroty w okolicach 22, jakoś nie sprzyjają sprzątaniu, a szkoda.

Kolorowych snów.Dobranoc.

Już jesień

2011-09-10T10:54:00.003+02:00

Po tygodniu spędzonym właściwie poza domem, raniutko z przyjemnością wyszłam do ogrodu. Niewiele tych moich tegorocznych plonów się ostało ,większość została podtopiona, a resztę pożarły paskudne pomrowy, które są dosłownie wszędzie. Obleśne stwory pełzają mi po oknach,drzwiach.. zostawiając paskudne ślady które bardzo trudno domyć, a szczególnie trudno jest usunąć śluz z kocich pyszczków, więc Mafja i Ryśka chodzą upaprane i niedomyte.

Panu Kotu ( czyt. : Pan Kot) zdecydowanie jest wegetarianinem i zamiast ślimaków, zjada pomidory z krzaczków…już sama nie wiem co lepsze, mniejsza ilość pomrowów w ogrodzie, czy też pomidorów. Pokrojenie pomidora na kanapkę, graniczy z cudem, bo Pan Kot dostaje obłędu, ślini się , podskakuje, miauczy..trzeba się dzielić.

Póki co, żegnam się z Wami i idę robić przetwory, z tych mizernych resztek które zostały.Najwięcej chyba mam malin i winogron, chociaż niektóre też nie nadają się do użytku, przez obrzydliwy pomrowiasty śluz .

Pozdrawiam i życzę pięknego dnia.

Szuflada z przyprawami

2011-09-04T08:16:00.002+02:00

Niestety nie mam za dużo czasu, he, he..właściwie nie mam wcale czasu i nie powinno mnie tu nawet być. Ogród krzyczy : zmiłuj się nade mną i w końcu coś zrób.I chyba trzeba, bo pogoda piękna, a w kolejce czekają hortensje do posadzenia.

Madzia wróciła z wakacji i w związku z tym nasza szuflada powiększyła się o kolejne zestawy przypraw. Kolorowych , cieszących oczy i kuszących zapachami, nawet przez foliowe torebki.

Pozdrawiam cieplutko

Pomiędzy gulaszem, a rosołem..

2011-08-30T05:29:00.002+02:00

Pomiędzy galaretką z kurczaka, a bezami, pomiędzy jednym pociągiem, a drugim…staram się po prostu być, choć na chwilkę z Wami. Na kolację bagietki z makiem miały być,malutkie, ładniutkie i zgrabniutkie, a wyszła ogromniasta buła:( Jajko ( minutnik) mi ducha wyzionęło i nie zadzwoniło..i maszyna zaczęła piec..generalnie maszyny używam jedynie do wyrabiania ciasta, a piekę już tradycyjnie w piekarniku, bo jakoś nie lubię tego kształtu chleba..taka wielka góra. Trudno się mówi, smakuje tak samo, tylko wyglądem odstrasza.Do tego masełko z nasturcją i bazylią, mięcho dla Nurki też obowiązkowo było, bo to mały mięsożerca jest! Jak dla mnie cieplutka bułeczka i nasturcjowe masełko o wyrazistym smaku, wystarczy.

Jak widać na załączonych obrazkach, my już po kolacji,.Jeszcze tylko czekam , aż bezy się wysuszą do końca, więc w międzyczasie wrzucam parę wieczornych fotek..

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę pięknych snów.

PS. Niestety z przyczyn technicznych, post nie chciał się wczoraj opublikować, więc “puszczam” rano:)

Śniadanie z Panem Kotem, czyli “jak dobrze wstać , skoro świt”

2011-08-27T12:01:00.003+02:00

I dzisiaj mogę w końcu powiedzieć, że wstałam o świcie, bo różnica między czwartą , a szóstą rano, jest jednak kolosalna.

W domu bywam teraz rzadko, Madzia też wyjechała, więc postanowiłam zaprosić Nurkę na piżamowe śniadanie w ogrodzie. Rano upiekłam gorące bułeczki, tureckie z rodzynkami, zebrałam świeże owoce,do tego kawa z mlekiem i konfitury własnej roboty…niby nic..a jednak pyszne. Obudziłam dziecko i czekam…czekam ..i czekam…pojawił się Pan Kot, siedzimy więc już razem i czekamy. Po pewnym czasie schodzi zaspana Dominika.

- Yyyy…mięsa nie ma ? ,to chyba pytanie retoryczne, bo zaraz dodaje…

- a aaa…takie śniadanie na słodko.

- No pyszne, ale wolałabym z szynką i żółtym serem.

No, przykro mi – odpowiadam

- Dlaczego ci przykro, przecież się staram i mówię,że dobre, nie irytuj mnie.

Ledwo dusząc śmiech, nalewam kawę do filiżanek.

- Słodziłaś ?- pada kolejne retoryczne pytanie.

-A co, kawy już też nie słodzisz?

- Przecież wiesz,ze się odchudzam, - odpowiada moje zamorzone dziecko, jedząc trzecią bułeczkę :)

Hmmm..dobre, ale o 13 smakowałoby mi jeszcze lepiej. Co za człowiek, mając wolny dzień, wstaje o tej godzinie!

-Ja wstaję..

- No właśnie, ty ! To naprawdę nie jest normalne!

W końcu, nie wytrzymujemy i zaczynamy się śmiać..

Pięknego dnia Wam życzę:)

Żółto- śliwkowo

2011-08-22T20:38:00.002+02:00

Pełnia lata, wspaniała. kipiąca owocami, zapachem dojrzałych jabłek i śliwek..drzewami uginającymi się pod ciężarem owoców, kwiatami zaglądającymi do okien ...już sama nie wiem, którą porę roku kocham najbardziej.

W końcu pod wieczór nastąpiła mobilizacja sił i zaczęłam piec słodkie bułeczki ze śliwkami..siedzę przed komputerem i czuję dobrze znajomy, zapach drożdżowego ciasta..przez moment,zastanawiam się czemu tak szybko zaczęło pachnieć, zerkam na jajko ( minutnik znaczy ) i uspokojona , myśląc,że najwidoczniej się odzwyczaiłam od ładnych zapachów, nadrabiam blogowe zaległości.

Po bardzo krótkim czasie, zaczynają mnie szczypać oczy, dochodzę do wniosku,że oprócz ładnych zapachów, odzwyczaiłam się również od ślęczenia przed monitorem. Trę je zawzięcie, nie dając się zmęczeniu, postanawiam dotrwać do północy.Oczy zaczynają łzawić, ładny zapach znika i czuję …swąd ! W panice lecę do piekarnika, a tam moje piękne bułeczki całe zjarane od góry:) Zamiast normalnego programu, uruchomiłam grilla i przepięknie je opiekłam :)

Ostatnio jestem zakręcona jak słoik dżemu :) Dzieci patrzą na mnie z niedowierzeniem, baa…ja sama nie mogę uwierzyć :) Pierwszy raz w życiu coś spaliłam:) Na szczęście druga partia bułeczek, była z kapustą i grzybami i tą udało się już ocalić. Teraz siedzę, piszę post, w domu unosi się znajomy zapach ciasta drożdżowego, w piekarniku przycupnęły bułeczki tureckie z rodzynkami……ukradkiem zerkam na jajko…wszystko powinno być ok..dzisiaj na pewno się uda :)

Pozdrawiam Was cieplutko i życzę dobrej nocy.

“…A ja czekam i czekam i czekam….

2011-08-20T11:53:00.004+02:00

ciszę wplatam we włosy i na palce nawlekam…”

Po zgiełku miasta, po wiecznym pędzie, po bieganiu, zmóżdżaniu się, po popychaniu, przez pędzących gdzieś ludzi…w końcu błogi spokój i cisza ..mój dom, mój ogród…. Ależ jestem niesamowitą szczęściarą, że mogę tak powiedzieć! Chociaż tak strasznie mi szkoda,uciekającego gdzieś, obok mnie lata..przekwitających, niezauważanych przeze mnie kwiatów, świergotu ptaków o poranku, rosy na trawie, mgły unoszącej się nad łąkami i szumu wiatru…zamiast tego oglądam szaro bury świat, wieżowce i zabieganych , sfrustrowanych ludzi, goniących za czymś..no właśnie..za karierą ? Pieniędzmi ?

I zastanawiam się ilu z nich musi faktycznie pracować od świtu do nocy, czy pracują tylko dlatego,że muszą czy może dlatego,że chcą “mieć”..nowy telewizor, najnowszy model samochodu z salonu, markowe ciuchy? Skąd w nas bierze się pragnienie posiadania? Dlaczego zawsze chcemy mieć więcej i więcej? Ten etap jest już za mną, mam wszystko,co chciałam mieć,nie imponują mi markowe ubrania, nie mam kompleksów niższości,że mój sąsiad jeździ mercedesem,samochód jest dla mnie jedynie środkiem, który mnie dowiezie do celu…a jak wygląda..byleby jeździł i mało palił…nie imponuje mi władza i stanowiska…gdybym miała do wyboru pracę przez 6 godzin za 4 tys., a pracę przez 10 za 10 tys.– bez wątpienia wybrałabym to pierwsze.Nie chcę,żeby Madzia się śmiała ze mnie ,że przemieszczam się po domu , z wazonem kwiatów! Ja chcę mieć czas, żeby podziwiać swoje 41 róż, nim zdechną, ja chcę mieć czas..dla rodziny, dla zwierząt…cała reszta, gdzieś po drodze przestała być ważna.

I trafia mnie, że muszę tak długo przebywać poza domem :)Tak bardzo chciałabym móc powiedzieć” Bóg dał, Bóg wychowa”, ale niestety, On nie zapłaci rachunków za światło i gaz, nie kupi książek do szkoły, a szkoda:).Kiedyś miałam założenie ,że pracować będę jedynie do 45 lat, a później już tylko żyć..Plany niestety się trochę pokrzyżowały i już wiem,że trzeba będzie chyba dłużej..i znowu mnie trafia:) To nie do końca tak,że jestem jakimś leniem i obibokiem okrutnym, po prostu uważam, że są ważniejsze rzeczy, niż pieniądze, a zawodowo powinni pracować jedynie ci, co lubią, a nie ci co muszą. No bo co większość z nas ma ???Pracując przez całe życie, żyjemy od wypłaty do wypłaty..od soboty do soboty, a przez większość czasu chodzimy wściekli i zmęczeni! Po co nam piękne domy, nowe sprzęty..jak i tak nie mamy czasu, żeby się z tego cieszyć ? No to ja czniam takie życie!

Nie chcę, tak jak inni, nie mam dużych wymagań, chcę tylko żeby wokół mnie było ładnie i chcę mieć, czas żeby po prostu żyć!Wiem, że do takich wniosków dochodzi połowa populacji ludzkiej, ale ja swoje plany wprowadzę w życie..bo chcieć – to móc. Trzymajcie za mnie kciuki…czas ułożyć nowy, chitry plan :)

A póki co, piję herbatkę, wiatr szumi, floksy pachną obłędnie w całym ogrodzie, ptaki śpiewają, a ja, usiłuję zmobilizować siły do pracy w domu i ogrodzie. I jestem po prostu szczęśliwa..dzisiaj znowu czuję,że żyję :)Buziaki ogromne przesyłam w wirtualną przestrzeń i życzę wszystkim pięknych i samych słonecznych dni!

Czterdzieści jeden róż

2011-08-17T20:48:00.003+02:00

Ja znowu tak szybciutko :)Ale staram się, naprawdę :)Nie mam kiedy już nawet pisać, organizm chyba się buntuje, bo na peronie siedzę otępiała, a w pociągu…aż wstyd, ale po prostu usypiam:) Wpadam do domu wygłodniała okrutnie i zjadam obiad, a później..już ciemno i zdjęcia mogę robić tylko w domu…aż żal.

Nie wiem nawet kiedy minął kolejny rok życia, wszystko gna w tak niesamowitym tempie,że ja po prostu nie nadążam żyć! A tyle jeszcze chciałoby się zrobić, tyle zobaczyć... Dzieci, przywitały mnie bukietem moich ukochanych róż, w pastelowych kolorach..na torcie , którego nie było, doszła kolejna świeczka:) W urodziny, padłam po kąpieli jak kłoda i oglądałyśmy film..i fajnie było! Nie musiałam gotować, piec, sprzątać…i nawet odpuściłam sobie magiczny zeszycik:))) Święto w rodzinie normalnie, jak nigdy :) A z Nurką, jak wracałyśmy pociągiem, to Pan Konduktor, sprawdzając bilety, powiedział,że mam zniżkę i mogę kupować bilet rodzinny jak z siostrą jadę :))) Ha, ha…kocham PKP, koleje mazowieckie, czy regionalne, czy jak je tam zwał…niech strajkują do woli, bo wiarę w młodość mi przywracają!

Pomimo niewyspania i worów pod oczami, pomimo wszelkich przeciwności losu, dalej uparcie twierdzę, że życie jest piękne! Bo warto czekać na takie chwile: na dzieci z kwiatami, na miłego konduktora, na uśmiech nieznajomej osoby w autobusie, na większe od siebie dziecko, które cały czas pcha się na kolana, na psy i koty, tak bardzo stęsknione, na jeden weekend, spędzony z Mamą, na te wszystkie, wyszarpane z wielkim trudem, malutkie , codzienne chwile przyjemności..na słowa dzieci..wiesz co mamuś…kocham cię..mamuś..jak ty pięknie dzisiaj wyglądasz…:) I znowu chce się człowiekowi śmiać i nawet czekać na peronie, bo wiem, że są przeróżne stworzenia boże, te dwu i czworonożne, którym jestem po prostu potrzebna do życia,które na mnie czekają i za mną tęsknią , tak bardzo , jak ja za nimi.

I wiem,że nie warto się pieklić, jak dziecko stłucze ulubiony kubek do kawy, bo zawsze można skleić i zrobić kolejne doniczki, do kompletu :) I wiem jeszcze,że nie warto płakać i się smucić, bo szkoda, każdej minuty życia, którą można spędzić o wiele przyjemniej!

I wiem,że warto, robić sobie samemu czasami, malutkie prezenty i cieszyć się później, jak dziecko.

Reasumując, pomimo wieku dojrzałego, doszłam do bardzo dziecinnych i prostych wniosków. Ale chyba nie ma w tym nic złego, bo dzieci są po prostu szczęśliwe:)

No i miało być krótko, a wyszło dłużej, bo te stworzenia dwunożne z domu wybyły i wszystko to dlatego .

Potrzeba koloru

2011-08-15T11:07:00.002+02:00

Dzisiaj tak szybciutko, bo specjalnie wróciłam z działki ,żeby zdążyć zrobić coś w domu i w ogrodzie. Rano świeciło piękne słoneczko, a o szóstej, jakoś jeszcze było, stosunkowo mało komarów, więc z kawką wyszłam do ogrodu, robić wianuszek z jarzębiny. Kolory władzy tak mi dały do wiwatu przez cały tydzień, że nawet piżamkę w biało-granatowe paseczki wymieniłam na kolorową :) A w ciągu dnia królują moje ulubione zestawienia kolorystyczne!

Tak więc dzisiaj ..mało tekstu, dużo zdjęć i mnóstwo koloru :)

Pozdrawiam Was bardzo kolorowo i życzę pięknego dnia :)

Po prośbie

2011-08-09T22:31:00.002+02:00

Post jakby “z deczka”jak to moje młodsze dziecko na okrągło mówi, dziwny. Otóż potrzebuję pomocy, tak więc piszę do Państwa w bardzo nietypowej sprawie:)

Od lat poszukuję książki pod tytułem : “ Świerszcz i mrówki” i strasznie, ale to strasznie chcę się stać na powrót jej szczęśliwym posiadaczem. Ta książka, to najwspanialsze chwile z mojego dzieciństwa, wspomnienia i zapach olejku kamforowego, kiedy byłam chora. Ta książka ,to rodzice, którzy wtedy siedzieli przy moim łóżeczku, to wspaniałe wieczory z gorączką i poczuciem bezpieczeństwa. Nie mam pojęcia kto ją napisał, podejrzewam,że jakiś Czech lub Węgier. Na okładce był świerszczyk , który siedział na muchomorze, na kolejnych stronach, mrówki toczyły różne owoce , a świerszcz oparty o drzewo grał, była jeszcze mrówcza mama z małą mrówką na rękach, w kokonie, który wyglądał jak becik, później jesień i samotny świerszczyk, oparty o drzewo, a dalej leżący na ziemi. Na ostatniej stronie, pokazane mrowisko w środku, i chyba takie czerwone korale z jarzębiny wisiały, ogień płonął w kominku, a za oknami spadały płatki śniegu.. I już wtedy właśnie, oglądając obrazki, tak bardzo chciałam mieć podobnie jak mrówki, taki cieplutki, przytulny domek , obowiązkowo okna ze szprosami- choć wtedy jeszcze nie wiedziałam,że to są szprosy i mnóstwo zapasów na zimę, kiedy za oknem szaleją śnieżyce. I za każdym razem jak świerszcz zostawał sam,i stał pod drzewem.. płakałam..chociaż wiedziałam,że mrówki go uratują.

Książka była z tekturki, pieczołowicie przeze mnie przechowywana przez lata.Niestety zniknęła pewien czas temu, w bardzo tajemniczych okolicznościach:( Z dużym prawdopodobieństwem straciłam ją w momencie zalania domu, druga możliwość,że zagubiły ją gdzieś moje dzieci…zresztą co by nie było, ja po prostu MUSZĘ JĄ ZNÓW MIEĆ! Tak więc jeśli ktoś jest w posiadaniu takowej, lub wie , gdzie można ją dostać..bardzo , ale to bardzo proszę o pomoc. Z chęcią odkupię lub wymienię.

Pamiętam nawet chyba dosyć dokładnie jej treść :

..Usiądźcie dzieci przy mnie w krąg,mam dla was bajkę z leśnych łąk.

O dziwnych mrówkach jest to bajka, i o przygodach świerszcza grajka.

Oto się budzi letni dzień, pełen cudownych, złotych lśnień,

wstały już muszki, chrząszcze , mrówki,pszczoły , motyle i boże krówki.

Przy łące, gdzie się kończy las,stał ni to zamek, ni to głaz,

Ale nie król miał w nim komnaty, nie rycerz, ani pan bogaty.

Mieszkał w nim dzielnych mrówek ród, dewizą ich codzienny trud,

Wszystkie jak jedna, ile siły,w mrowisku żywność gromadziły.

W brzęczenie muszek, pszczół i os,wplatał się czysty, dźwięczny głos,

Brzmiał świtem(?) rankiem i wieczorem,wśród traw i kwiatów pod jaworem.

To świerszczyk rankiem skrzypki brał,i wszystkie piosnki jakie znał,

wygrywał na przeróżne tony, zawsze ochoczy, niestrudzony!

Brzmiały więc skrzypki cały czas, wnet poweselał cały las.

I dalej tańczyć, nawet pszczoły, żwawo ruszyły w tan wesoły.

I tylko mrówki, pośród traw,przejęte wagą własnych spraw,

chociaż ich wabi pieśń wesoła, pilnie pracują w pocie czoła.

Już zwiądł ostatni letni kwiat, ostatni liść już z drzewa spadł,

deszcz leje zimny, wicher dmucha, listopadowa zawierucha.

Nasz biedny świerszczyk został sam, bezradnie biega tu i tam,

i z wycieńczenia ,aż się słania, nikt już nie słucha jego grania.

Kiedyś miał wszędzie jadła w brud, dziś mu zagląda w oczy głód.

Gdzie ma się udać , w którą stronę? Skrzypki już dawno rozstrojone.

A potem śnieg zasypał świat, zziębnięty świerszcz na ziemię padł,

na skrzypki śnieżne płatki płyną, czyżby mu przyszło marnie zginąć ?

Uratowany, będzie żył! Chociaż utracił tyle sił,

W mrowisku mrówki jadło znoszą i grzecznie pana świerszcza proszą.

Aby przy stole z nimi siadł i smakołyków krocie zjadł…

a później jakoś jest…

i bardzo mocno cię prosimy, wyczaruj lato w środku zimy.

Świerszcz coś tam..przy stole …wziął skrzypki no i grał i grał i grał!…

Ogólnie to z pewnością coś pomyliłam, ale jakoś to tak było..A gdyby ktoś pamiętał zakończenie- to też będę zobowiązana.

Z góry bardzo dziękuję za pomoc :)

Dwa dni wolne :)

2011-08-07T18:55:00.004+02:00

Witam ponownie .

Okaże się,że jeszcze będę pisała więcej postów niż dotychczas, przez to czekanie na peronie:) No nie, żartuję, za jakiś miesiąc pociąg zamienię na autobus, a wtedy to już kicha, biorąc pod uwagę panujący tam ścisk i nasze polskie drogi, utrzymanie długopisu, będzie pewnie graniczyło z cudem:) Ale póki co..pociąg jechał wczoraj 40 minut dłużej niż powinien, do tego spóźnił się 20 minut, a i tak na peronie czekam godzinę, więc miałam czas.Zamiast tej godziny na stacji, chętnie bym gdzieś pochodziła, ale tam jest po prostu brzydko, więc siadam sobie z tyłu na trawce i piszę- przynajmniej nie mam poczucia zmarnowanego czasu, bo bezczynność, to dla mnie chyba najgorsza kara.

Piszecie, że nie widzicie mnie w tej pracy,ale to nie jest tak, że dopiero zaczęłam pracować w banku. W kredytach hipotecznych siedzę już od nastu lat, w bankach pracowałam bardzo długo i ogólnie choć faktycznie nie lubię tej pracy, to wszyscy Klienci myślą,że jest zupełnie inaczej. Jestem w tym dobra, a to chyba dlatego,że chociaż nie lubię pracy, to po prostu lubię ludzi :) Oczywiście,ze wolałabym robić coś innego, ale..moja sytuacja życiowa, od zawsze była bardzo skomplikowana utrzymanie domu, dzieci i tylu zwierząt kosztuje.. I dlatego nie zamykając firmy, dodatkowo podjęłam się pracy na etacie. A dlaczego hipoteki- ano dlatego,że tutaj w grę wchodzą większe pieniądze, a jak się jest w tym dobrym, to naprawdę można zarobić- oczywiście nie w banku, tylko prowadząc własną działalność.

Więc czemu etat? –bo to nie ja szukałam pracy w banku, to praca znalazła mnie,a poza tym w biurze byłam zawsze sama, a znalezienie dobrego, wykwalifikowanego pracownika, który spełniałby moje oczekiwania- graniczyło z cudem, który się nie zdarzył. Ponad to, w pewnym momencie, chcąc ratować to, czego i tak nie dało się uratować- przestałam po prostu jeździć do biura. Ech…wszystko to jest bardzo pogmatwane:) Może kiedyś napiszę jeszcze książkę, tak jak sugerujecie ( he, he..na peronie chyba ), ale na wydanie potrzebne są pieniądze, a i tak w naszym kraju nie da się żyć z pisania. Może jeszcze kiedyś,będę robiła to co lubię…ale na to trzeba czasu, a my przecież musimy jeść i to dużo :) Póki co, szara rzeczywistość puka do mych drzwi:D A poza tym , jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma :) Nie jest źle, naprawdę, póki co, raczej wszystko mnie to bardziej śmieszy niż denerwuje, no i przecież nikt nie powiedział,że muszę tam być wiecznie. Zawsze jak będę miała dosyć, można powiedzieć żegnam, co tez już kiedyś zrobiłam i szukać pracy wzdłuż linii metra:) A podróże…uwielbiam obserwować ludzi i ich zachowania, w autobusach dzieje się tyle śmiesznych rzeczy! Dopiero teraz widzę ile straciłam,jeżdżąc samochodem..no mogłyby tylko przyjeżdżać punktualnie, tak żebym nie musiała czekać półtorej godziny, ale w sumie ten czas zawsze można wykorzystać na coś innego:))). To tyle w kwestii wyjaśnień :)

***

A wracając do rzeczywistości i mojego prywatnego świata…pytacie o staw..ojej, jakbym chciała powiedzieć,że jest dobrze,ale cholera nie jest. Nie ma jak wypompować wody, bo cały czas właściwie pada i poziom wód gruntowych utrzymuje się na bardzo wysokim poziomie. Po większych opadach woda wypływa ze stawu i zalewa ogród, zatrzymując się jakieś pół metra od domu. Straciłam mnóstwo roślin, drzew, kwiatów..wszystkie warzywa zgniły, bo woda sięga mniej więcej w ogrodzie do kostek. Jeśli nie będzie słońca ze trzy tygodnie, to nie dam rady tego naprawić i na jesieni, będę chyba musiała zamówić parę wywrotek ziemi i zasypać wszystko, bo w przeciwnym razie na wiosnę woda wleje się do domu. O ogrodzie na razie pisać nie będę, bo nie chcę się dołować..wygląda strasznie..dynie zarosły trawnik, dzikie wino wejście do domu, a winogrona są już na czubku brzozy. SŁOŃCA CHCĘ! I czasu troszeczkę…a dzisiaj..znowu pada.

*** Już w domu:

Dwa dni były wolne, ale za to bardzo pracowite.Musiałam ugotować paszę rodzinie na pięć dni, więc znowu wszystkie fajerki były obstawione garami..wracam do starych zwyczajów:) Tak więc szef kuchni w tym tygodniu poleca : kapuśniaczek na golonce, “flaki “ z kurczaka i zupę warzywną, a na drugie danie do wyboru: bigos,klopsiki w sosie grzybowym i kotlety mielone. Jakoś chyba przeżyją. Na deser upiekłam pagaja drożdżowego ze śliwkami i pewnie na tydzień nie starczy , więc będę coś jeszcze musiała upiec. Na kolacyjki jest sałatka z wędzonym kurczakiem i ananasem, więc ogólnie ,rodzina mojego braku nie zauważy…no trzeba będzie tylko sobie samemu podgrzać:) Do tego zrobiłam po raz pierwszy dżem z borówek amerykańskich i jest przepyszny :) Zawsze mi było szkoda świeżych owoców, ale w tym roku w końcu je poświęciłam, i z kilograma wyszły mi 4 spore słoiczki. Do tego sąsiad uraczył mnie aronią, więc obecnie jestem w trakcie robienia soków. Chyba nie przepadam specjalnie za aronią, ale …może teraz mi będzie smakować? Jakieś przepis znalazłam i liście malin, wiśni i czarnej porzeczki dodałam…zobaczymy co z tego wyjdzie,wypije i tak, bo bardzo zdrowe to podobno, a poza tym “ lepiej zjeść i zwymiotować, niżby się dar Boży miał zmarnować :)”

Kończę, bo burza straszna szaleje i pioruny walą, a ja panikara jestem i burzy się boję okrutnie. Kiedyś jak walnął piorun , to wypaliło mi w komputerze dziurę na karcie graficznej, więc tym razem wolę nie ryzykować.

Buziaczki i do usłyszenia niebawem :)

A to było tak…

2011-08-04T22:53:00.005+02:00

Dzień dobry, cześć i czołem :)))Witam wszystkich po dłuuugiej przerwie. Oczywiście, co się stało?! No padł mój super komputer…całkowicie, nieodwołalnie i uparcie odmówił jakiejkolwiek współpracy. Się podobno zaczął sam zjadać- dysk znaczy, dokonywał konsumpcji własnej i było go coraz mniej i mniej, aż nie zostało nic. Na początku nawet ciężko mi się żyło bez komputera, ale w miarę upływu czasu zdążyłam się przyzwyczaić i chociaż, dzięki dobrym ludzikom przeróżnym, mój wypasiony sprzęcior został zreanimowany, to chyba nie za bardzo wiem co mam pisać, że o zachowaniu chronologii nie wspomnę..

Tak więc,wybaczcie mi mój nieskładny bełkot ,przeplatany zdjęciami dziwnymi, bynajmniej, nie pasującymi do obecnej pory roku.. na fotkach,dawno zjedzone czereśnie i peonie, po których nie ma już nawet śladu :) Kiedyś pisałam,że pecha urządzeniom elektronicznym przynoszę..jakoś nie potrafimy żyć w symbiozie, ja się staram..naprawdę…to one mnie nie lubią! Aparat..tak, tak..ten super, wymarzony, wydziadowany, wyśniony…też zdechł..myślałam ,że się popłaczę- miesiąc trzymali w naprawie i właśnie w niedzielę odebrałam ..i działa..Komórki w moich rękach tracą zasięg..wiecznie słyszę…”halo, halooooo…coś słabo Panią słyszę”- tak mówią Klienci, bo rodzina i znajomi to już tylko”…halo???halooo….znowu pip…to samo”. Madzia wpadła na pomysł,żebym kupiła taką jak ma ona, bo ona ma zasięg , to i ja będę miała. Kupiłam i codziennie słyszę…halo???halo!!!!. No trafia mnie normalnie, stwierdziłam ,że gie , kolejne kazała mi nabyć , więc wpadła na pomysł,żebyśmy się wymieniły…ona w mojej komórce zasięg ma, ja w jej..znowu NIE!!! Dziecko stwierdziło,że najwyraźniej kosmitą jestem, i chyba powoli zaczynam w to wierzyć.

Ale wracając do rzeczy..jak komputer odzyskałam , to w euforii dzikiej zaczęłam instalować od nowa wszystkie programy i tu niespodzianka…wszędzie hasła.Moje były zapisane, a jakże..na dysku, tylko,że teraz to ja juz mam nowe bebechy, a stary dysk szlag trafił :( I się schody zaczęły…poblokowałam wszystko- no bo kto by tyle haseł pamiętał?!!!! Ale ,że uparta jestem, więc dostęp zdobyłam..i teraz jak już wszystko mam , to właściwie teoretycznie mogłabym znowu wrócić do pisania bloga,, ale praktycznie wygląda to niestety o wiele gorzej…otóż nie ma mnie! Wstaję bladym świtem, choć może to jeszcze noc jest ?, a wracam do domu wieczorem- i to z pierwszej zmiany…zdechła i padnięta…a w domu…wiadomo pranie, sprzątanie, gotowanie, “magiczny zeszycik”..i ogólne oblężenie dziecięco – zwierzęce- bo tęsknimy za sobą okrutnie!

Nie wiem, dlaczego człowiek normalny, jak wyrobnik pracować musi i wcale , ale to wcale mi się to nie podoba, ale cóż…życie nas co i rusz zaskakuje i stawia przed dziwnymi i często niechcianymi wyborami. Minie trochę czasu nim na nowo się przystosuję do tej dziwnej sytuacji i przeorganizuję swój dzień, a właściwie dobę. Generalnie jak wiecie spałam dosyć mało, ale cztery godziny z hakiem..malutkim…to nawet dla mnie zdecydowanie za mało! Ale oprócz pracy muszę jeszcze kiedyś po prostu żyć.

Zmiany życiowe dezorganizują mi wszystko, brak czasu na siedzenie ze zwierzętami, głównie tymi małymi, powoduje zabieranie Lotki wszędzie, do sklepów po zakupy, na pocztę …więc łazimy sobie po wsi i śmierdzimy okrutnie, bo zwierzątka te choć malutkie, cuchną .Niektórym podobno nie przeszkadza “zapach”piżma, ja niestety kwalifikuję się do tej drugiej grupy, a Lotka podniecona nowymi , codziennymi atrakcjami..cuchnie na spacerach ze zdwojoną siłą,:)

Łatwo nie jest. Staram się wykorzystać każdą wolną sekundę produktywnie, ale tych wolnych jest naprawdę bardzo malutko.Tak więc, książkę czytam w metrze i autobusach, bo tramwajem jadę za krótko, więc tylko widoki podziwiam, a ten post piszę na raty, w domu i w pociągu i za każdym razem modlę się,żeby nie przegapić stacji.Jakoś to się wszystko ułoży, bo innego wyjścia na razie nie ma. Nie wiem tylko kiedy zdążę to przepisać :) Poza tym mój blog, ma duże szanse przeistoczyć się w bloga typowo kulinarnego, bo na nic innego już chyba czasu nie starczy.. Jadę więc sobie pociągiem i rozmyślam, że im bliżej “Europy “ jesteśmy, tym więcej mnie w życiu absurdów spotyka.Upsss…przerwa…właśnie na szpilkach uskuteczniłam szybką przebieżkę z jednego pociągu do drugiego, bo zamiast do pracy pojechałabym na bocznicę :)Ale tym razem to nie moja wina :)))Biegł cały tłum ludzi, aczkolwiek większość w obuwiu bardziej do tego przystosowanym. To też absurd- błędnie podany numer peronu! Siedzimy więc sobie tłumnie, już w dobrym pociągu i wszyscy sapiemy..zamiast lokomotywy- bo to pociąg elektryczny.Jak już dojadę, to puszczę się biegiem ze stacji do pracy i po ośmiominutowym sprincie, modląc się o zachowanie obcasów w jednym kawałku, dopadnę mokra i zziajana do drzwi. I tu napotykam kolejne absurdy:) Otóż bez względu na porę roku i panujące warunki atmosferyczne, musimy wyglądać wszyscy podobnie…włosy związane lub spięte, w neutralnych kolorach ( współczuję naturalnie rudym, bo wtedy trzeba się chyba przefarbować…ale uwaga- odrosty niewskazane, więc trzeba się bardzo pilnować), w białych bluzkach koszulowych ( bez żabotów, koronek , ozdób), w wąskiej, gładkiej czarnej lub granatowej spódnicy, o określonej długości, bez rozcięć ( mój bieg do pracy wyglądać musi żenująco,z kiecką podciągniętą do góry),w żakietach i obowiązkowo w rajstopach lub pończochach, bez szwów, wzorów i połysku:)) i tu następuje chyba najlepsze:))) w “kolorach władzy”, znam różne dziwaczne kolory jak błękit Nilu czy chabrowy, ale o kolorze władzy wcześniej nie słyszałam :) Dla niezorientowanych jak ja , wyjaśniam: to czarny, stalowy i granat! W lato uprzejmie dopuszczono kolor jasnoszary .Nawet posiadam jasnoszary kostium , niestety przystosowany na jesienne szarugi, więc w szafie dalej musi wisieć.

W momencie, kiedy obok mnie , po ulicy przemieszczają się panie w pięknych, letnich sukienkach, ja wyglądam jakbym się z choinki urwała. Dobrze, że chociaż jest mi wiecznie zimno, to jakoś te bluzki i marynarki przeżyję. Buty kryte, na ośmiocentymetrowym obcasie, w kolorze marynarki, a może spódnicy???Zresztą to jeden gips, bo i tak wybór niewielki, czarne znaczy muszą być, albo granatowe :) Ja wszystko rozumiem, do pracy należy się jakoś porządnie ubierać, nie chodzi się w japonkach i bluzkach w kwiaty, na ramiączka, ale czy do diabła musimy wyglądać jak chińczycy???Ze względu na rodzaj wykonywanej przez całe właściwie życie pracy, moja szafa jest pełna garsonek i garniturów, ale ..no właśnie …w różnych kolorach! Bo co jest złego w białej marynarce, albo prostej sukience khaki ???W pomieszczeniach brak klimatyzacji, za to 2 litry wody na tydzień..chyba nie ma jak wypić, bo przerw podobno oficjalnie też nie ma, a na stanowisku pracy, pić przeca nie wolno…Siedzi więc ten szary ludek , zakutany w białe bluzki i szare żakiety po uszy ( w zimę można nawet sweter włożyć- ale…he, he…pod żakiet – noszę rozmiar 36-38, więc chyba będę musiała nabyć jakiś żakiet 42, żeby tam jeszcze polar jakiś upchnąć), z przyklejonym uśmiechem do twarzy, ocierając co chwila pot zalewający im oczy..może to taka nowa strategia ? Ochrona pracowników przed nadmiarem klientów???Bo jak taka panienka się poruszy, to jak nic oczy klientowi muszą łzami zachodzić. Ja bym tam raczej stawiała na schludny wygląd i higienę osobistą,no ale cóż…jestem szarą myszką w szarym tłumie, a nie prezesem :)))A prezesi o nasz wypoczynek też dbają, bo jak pracownik po całym dniu szpilki ściągnie, to jak nic od razu uśnie, a rano wstanie świeży i wypoczęty! Nogi na nogę też nie można zakładać…to z trudem, ale może jakoś opanuję, bo ponoć skrzyżowane nogi oznaczają,że kit wciskam..i w ten sposób dowiedziałam się,że kłamczuch jestem okrutny, odkąd tylko dorosłam , bo zawsze tak nogi trzymam:( Ale to wszystko, to pryszcz! Otóż…UWAGA, UWAGA…he, he..no nie mogę nawet pisać, siedzę i jak głupia się śmieję do siebie, a ludzie podejrzanie na mnie zerkają..Ale do rzeczy: otóż mój pracodawca, najwyraźniej jest zdania,że można zapanować nad odruchami bezwarunkowymi, a mianowicie : w trakcie rozmowy z klientem he, he… NIE MOŻEMY MRUGAĆ OCZAMI:))I przyznam szczerze,że tej sztuczki chyba nigdy nie opanuję:) Moja rozmowa z Klientem , trwa średnio od ok godziny wzwyż, więc jak tu kurde nie mrugać ???:))))Więc jeśli ktoś z Was, zobaczy kiedyś pracownika z tępym wyrazem twarzy i dziwnie wytrzeszczonymi oczami, to bądźcie wyrozumiali, on z pewnością powtarza cały czas w myślach : NIE MRUGHAĆ, NIE MRUGAĆ! i naprawdę ciężko mu musi być skupić się na rozmowie z wami! I żeby nie było, zasad trzeba się trzymać, bo po placówkach krążą James Bondzi, z ukrytymi kamerami w długopisach albo guzikach i nigdy nie wiadomo do kogo mrugniesz:))) Mergniesz oczami- premię obetną:) Po czytaniu przez parę godzin, durnych procedur, miałam tak szczerze dosyć, że w drodze powrotnej darowałam sobie książkę, a że mój pociąg przyjeżdża dopiero za półtorej godziny, więc piszę :) Nie wiem czy coś z tego zrozumiecie, bo jestem świeżo po praniu mózgu, chociaż mózg to trzeba mieć,żeby go wyprać..a ja godząc się na te dojazdy udowodniłam zgoła coś innego.

Dostałam ogromną ilość maili przez ten czas, na sporą część zdążyłam odpisać, ale zostało jeszcze bardzo dużo..postaram się jakoś nadrobić zaległości, ale..to niestety potrwa. Dużą część maili,straciłam razem z dyskiem, więc prośba do osób , które do mnie pisały towarzysko, o przesłanie info..bo straciłam wszystkie kontakty.Wszystkim zatroskanym osóbką , ślicznie dziękuję, ale naprawdę nie miałam jak dostać się tutaj ,żeby cokolwiek napisać lub wyjaśnić:(

Buziaki ogromniaste przesyłam, a jak pociąg znowu się spóźni, będę pisać posty na stacji…jakoś to będzie :)))) Mam nadzieję,że do zobaczenia wkrótce:)

Totalna porażka- ogrodowe historie cz. XIV

2011-06-05T18:38:00.002+02:00

Byłam taka dumna i zadowolona z siebie..przez cały jeden dzień! Wszystko było na dobrej drodze, do stawu powolutku napływała woda, można się więc było w końcu zająć basenem ,żeby ludziom służyć zaczął , a nie rybom. Przyjechały dzieciaki, prawie w komplecie i zaczęło się wielkie odławianie karasek

Dużo śmiechu, wygłupów i oczywiście wszystko utrwalane na zdjęciach :) Dzieciaki mam nagrywane i fotografowane od najmłodszych lat…andrzejki, mikołajki, urodziny…byli zawsze w komplecie, tylko Agnieszka została “ adoptowana” troszkę później, bo dopiero w liceum, ale od tamtej pory też już jest:) Skład od lat ten sam, powiększający się teraz sukcesywnie o drugie połówki:) Nurka też od lat zawsze z nimi..wycieczki po Kampinosie, gdzie te konie o osiem lat starsze posuwały na dużych rowerach, a moje biedactwo tłukło za nimi kilometry na małym rowerku.Paru sztuk jeszcze tutaj brakuje, ale jak prace będą trwały nadal, to pewnie i resztę będziecie mieli okazję poznać

Ryb było mnóstwo, a ponieważ Piotruś okazał się mistrzem w wyławianiu, więc Agnieszka z Lulkiem robili za naganiaczy, Madzia łowiła w basenie, Nurka świeciła lampką nocną, jako ,że połów przeciągnął się do późnych godzin wieczornych, a ja robiłam zdjęcia…do czasu…w pewnym momencie mój najwspanialszy na świecie aparat, przestał robić zdjęcia, a jak robił to i tak nie łapał ostrości…niestety tak mu zostało do dziś..

W końcu większość ryb została wywieziona. Rano wstałam, zaglądam do basenu, a tam jeszcze z 50 sztuk pływa…o mamuniu, normalnie niekończąca się historia :) Staw był piękny, czyściutki i po brzegi wypełniony wodą,byłam szczęśliwa i strasznie dumna:))))

Pełna werwy,rozebrałam do końca wodospad, ale ponieważ jest zdecydowanie mniejszy, wieczorkiem dałam spokój..myślę, zrobię resztę jutro- nie wytrzymam dłużej, nie mam siły, muszę choć chwilę odpocząć i poszłam do sypialni czytać książkę..nie wiedzieć kiedy usnęłam, obudziłam się o 4.30 nad ranem, w pełnym opakowaniu, kucyku na głowie i z resztkami makijażu na twarzy :) Chyba byłam naprawdę bardzo zmęczona. Poranek okazał się okropny.Nie dość,że bolała mnie każda cząstka ciała, bo spanie w krótkich spodenkach, co to kwiatki szydełkowe wszędzie mają i wbijają się jak kamulce w ciało przy leżeniu, nie należy do przyjemności, to do tego … WODY W STAWIE UBYŁO ! Powinnam się popłakać ze złości, albo co najmniej zabluzgać, ale chyba nie mam siły nawet się już złościć .Dzisiaj od rana wyławiałam z Madzią i Nurką resztę rybek, i razem z moją Mamą pojechałyśmy zwrócić im wolność. Teraz skończę basen ( he, he…będę się miała przynajmniej gdzie utopić :) i wrócę znowu do kamieniołomów.

A poniżej jeszcze jakiś kawałek, biało- niebieskiego, postu zaległego, o którym zupełnie zapomniałam..jeszcze kwitną śliwy, hiacynty i magnolie :)

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę pięknego, upalnego tygodnia:)

Dzień 5-w drodze do zwycięstwa- ogrodowe historie cz. XIII

2011-05-31T13:56:00.005+02:00

Kaszlę, kicham i jestem chora, ale i tak szczęśliwa :) Raniutko zeszłam na dno stawu…i…trzyma się ! Przykleiła się łatka !!! Chyba…oby tylko nie puściła. Mam pewne obawy i boję się za mocno pociągnąć. Pogoda niestety nie sprzyjała, padał deszcz, więc byłam przekonana,że znowu nic z tego łatania nie wyjdzie. Powolutku układamy znowu kamienie. Madzia wyszła do mnie po południu i normalnie, sama z siebie, bez żadnego proszenia czy kazania, została ze mną w stawie aż do zmroku! Normalnie jestem z niej dumna! Do wieczora zdążyłyśmy ułożyć z powrotem prawie wszystkie kamienie.Ogród wygląda jak po przejściu tornada, wszędzie rozrzucone, gumowe rękawiczki, wydeptana trawa, połamane kwiaty…ale to odrośnie, samo się naprawi :) byleby tylko staw nie przeciekał i łatki wytrzymały! Kamienie umyte, staw odmulony, więc zaczynamy napełnianie wodą. Niestety, przy mojej studni i jej wodnych zasobach, to trochę potrwa (Wiadomość z ostatniej chwili : może jeszcze tylko dobę:) , woda się leje malutkim strumieniem 24 h, już chyba trzeci dzień :).

Jeżeli nie będzie padać, a lustro wody się utrzyma przez jakieś dwa, trzy tygodnie, to chyba będzie oznaczać,że nie przecieka, jak myślicie? Chociaż z drugiej strony, biorąc pod uwagę,że uszkodzenia były na samym dnie, woda i tak utrzymywała się na poziomie jakiegoś 1,50m i sięgała tak do podnóża tych dużych głazów , do przejścia na drugą stronę. Dzisiaj po pracy, przyjechało kolejne dobre dziecko :) Mieliśmy złapać i wywieść ryby nad rozlewisko, ale niestety nie zdążyła zejść woda z basenu :( To jakaś paranoja normalnie:) Z basenu wypompowuję, do stawu nalewam:) Piotruś zabrał się do podłączania pompy i filtrów

W domu bałagan, od frontu, przy stawie też, więc żeby nie patrzeć na to wszystko, wzięłam co trzeba i kolację poszłam przygotować w ogrodzie z tyłu domu- tam przynajmniej względnie czysto, chociaż trawa do kolan:)

Nie,nie będę podawać przepisu na twarożek :))),bo nie o to w tym poście chodzi, ale o moje nowalijki :)Własne i prywatne.Wiele razy pytaliście się o mój ogród warzywny, a ja nawet nie bardzo mam jak go obfocić, bo tam wąsko jest i nie obejmuje całości. Ale spróbuję chociaż wyrywkowo pokazać, co w nim zamieszkuje. Wiosna w warzywniku zaczyna się od szczawiu, to chyba pierwsze cuś, co wygląda z ziemi i nadaje się do spożycia. Później rzodkiewki…pyszne, jędrne , w wielu odmianach, niestety wysiewam je tylko do czerwca, bo później robią się robaczywe..,kiedyś podsłuchałam w poczekalni u lekarza,że zjadają je larwy chrabąszcza majowego, i że trzeba takiego chrabąszcza sobie znaleźć, wsadzić pod doniczkę i obserwować..jak wyleci , to znak ,że tego dnia należy opryskiwać! Później pewnie już te opryski nie pomagają…jakieś strasznie skomplikowane mi się to wydawało,a że u mnie brak jakiejkolwiek chemii w ogródku, więc rzodkiewki w późniejszym okresie sobie darowałam, a pryskane kupuję w sklepie.

Staram się sadzić roślinki, które często spożywamy i takie, które są wydajne :) Co roku rośnie więc koperek, natka, obowiązkowo mnóstwo szczypiorku, do tego mam sałatę, pomidory koktajlowe, ogórki,rabarbar, cukinię..sadzę też groszek fasolkę szparagową. Groszek – bo uwielbiamy- taki zielony- prosto z krzaczka, a fasolkę, bardziej dla ozdoby :)Z ziół jest oregano, tymianek w różnych odmianach, mięta i melisa.Wszystko otacza żywopłot z jabłoni, który wbrew temu co wszyscy mówili, rośnie, żywopłot zaczyna przypominać i ma jabłka :))))

Pomiędzy żywopłotem z jabłoni,, a krzakami porzeczek, pnie się nasturcja ( kwiaty do masełka, sałatek i ozdoby,- a nasiona na kapary :)tam też upchnięt5e są jeszcze słoneczniki. Na przeciwko rozciąga się malinowy chruśniak, a wszystko od góry zacienia ogromne, stare , winogronowe pnącze .

Do warzywniaka prowadzi ścieżka , z dwóch stron otoczona krzakami porzeczek i tu znowu pomiędzy krzakami, rośnie agrest szczepiony na pieńkach, za rozwidleniem było 6 krzaczków borówki amerykańskiej, niestety wiosenne przymrozki zniszczyły mi je i zostały tylko cztery, z których to, łaciata łajza zeżarła większość jeszcze zielonych owoców :( Mam jeszcze jeżynę bezkolcową- sztuk 1:), czereśnię i wiśnię, a i jeszcze śliwkę:)Wszystko upchnięte jest na bardzo malutkiej powierzchni, bo warzywa rosną tylko pod pergolą.

Jak tylko uporam się ze stawem,przeniosę się chyba do ogródka warzywnego, bo w tym roku jest bardzo zapuszczony, żeby nie powiedzieć,że opuszczony :) Warzyw nie będzie prawie w ogóle, bo ja po prostu nie mam się kiedy tym zająć…a teraz idę znowu nosić kamienie, bo nie wiem czy ja kiedyś wspominałam,że przez taras, płynie z wodospadu strumyk :)))), który wpływa do stawu, a kończy się na wybijającym z kamienia źródełku…więc dzisiaj..rozbieram wodospad :). A po południu, przyjeżdżają dzieciaki i będzie wielkie łowienie ryb…tym razem z basenu :).Ooooo nie, jak skończę staw, wodospad i strumyk, to basen muszę zacząć czyścić, a nie warzywnik robić :D. Ogrodu wsiowo- romantycznego mi się zachciało..ze stawem, strumykiem, wodospadem..o mamuniu, gdzie ja miałam mózg!

Pozdrawiam Was cieplutko i życzę pięknego dnia :)

29 maja- Magdaleny

2011-05-29T22:54:00.001+02:00

Dzień 4- walka trwa- ogrodowe historie cz. XII

2011-05-29T08:29:00.005+02:00

O 5 rano siedziałam już na dnie..wybierałam dalej muł ,niestety pompą daje radę wybrać wodę tylko do pewnej głębokości, resztę trzeba już ręcznie.Zimno, pada, okropieństwo..jedyny pozytyw tego wszystkiego, to fakt,że komary mniej gryzą :)

Patrzę na to co ja kiedyś wykopałam i przerażenie mnie ogarnia..ja nie wiem czy posiadałam kiedyś jakiś mózg, ale z pewnością posiadałam dużo siły…teraz proporcje jakby się odwróciły, znaczy się przynajmniej tak się łudzę,że rozumu przybyło.Staw ma ok 1,80 m głębokości po środku..i tak jest teraz zdecydowanie płytszy niż kiedyś, bo u nas jest bardzo wysoki poziom wód gruntowych i od dna, pod folią zamula się i cały czas jest woda. Pamiętam jak kopałam , to gdzieś mniej więcej od 1,60 cały czas wygarniałam juz piach z wodą, że o warstwie gliny przez którą musiałam się przebić, nie wspomnę.Ale bardzo zależało mi żeby rybki mogły bezpiecznie przezimować i żeby woda nie zamarzała do dna. Rybek juz nie będzie, karaski wyjadą w torbach nad rozlewisko..zresztą one były nieplanowane, to kaczki chyba musiały przynieść ikrę na łapkach. Jest ich mnóstwo, brudzą wodę okropnie, a koty i tak zjadły w większości karpie koi, bo tych nie widać nawet.Konsumpcja ostatniej czerwonej rybki, odbyła się na wiosnę, za to tych zostały setki, obecnie cały basen:(

Lilie wodne zostały już całkowicie pozbawione liści i pąków…trudno, nie będzie najwyżej w tym roku kwiatów, mam tylko nadzieję,że zdążę to wszystko sprzątnąć i naprawić nim zdechną.

Dzisiaj w domu została Madzia, co prawda o 5, to moje dziecko nie wstaje, ale w okolicach południa zwlokła się na dół i bardzo uczciwie pomagała, wynosić dalej kamienie. Wyłażenie z tego dołu i odkładanie kamieni, to była prawdziwa mordęga..dzisiaj juz łatwiej, bo na brzegu pałeczkę, a właściwie kamień, przejmowała Magda. Po pracy, przyjechał pomagać, mój synek :) . Za długo by tu tłumaczyć, dziecko nie własne i nie adoptowane , ale i tak prawie jak rodzone :)

Wodę z mułem zdążyłam już wybrać, zaczęło się więc czyszczenie stawu i poszukiwania dziury.Zlokalizowana została dosyć szybko.Dziura, a właściwie dwie, są bezpośrednio, pod świerkiem na tarasie na samym dnie stawu! Wysłaliśmy Nurkę do składu, po klej montażowy do pcw, sprzedali dziecku malutkie cuś, do zabawek gumowych :( Myślę trudno, spróbujemy…i tak wszystko juz było pozamykane.

Właściwie byliśmy przekonani, że się nie przyklei łatka, ale wiecie jak to jest…i tak się łudziłam..niestety. Następnego dnia do Warszawy, kolejne pół dnia z głowy na poszukiwaniach odpowiedniego kleju…pędem do domu, klejenie i …czekamy 24h….Oby się udało.

Trzymajcie kciuki.Pozdrawiam cieplutko!

Jestem wykończona, czyli relacja z pola bitwy, dzień 3- ogrodowe historie cz.XI

2011-05-28T09:03:00.001+02:00

Na samym wstępie mała korekta :) To wczoraj i dzisiaj, które występuje gdzieś w tekście było parę dni temu .Niestety, jak zwykle wina komputera, przez parę dni mogłam sobie tylko klikać. Post jakimś cudem się pokazał parę dni temu, ale niestety bez tekstu i zdjęć :) Jedyna aktualna rzecz z relacji poniżej, to fakt,że ja dalej jestem wykończona , a staw nie skończony :( Tak więc zaczynamy: wczoraj, bladym świtem wytaszczyłam węża i zabrałam się do uczciwej pracy.Cała obolała, po poprzednim dniu, zabrałam się do roboty…wiedziałam,że jak już zabiorę się za rozbiórkę “ dużej części”, to będzie się liczył czas i trzeba się będzie uwijać jak w ukropie, no bo nie dość,że rośliny wodne, to jeszcze ryby, które z braku tlenu się poduszą. Co prawda, ryb nie chcę, ale nie znaczy to,że mam jej unicestwić,przez lenistwo własne.Tak więc jeszcze ostatni rzut okiem i obiektywem na rośliny przybrzeżne, bo po skończonej robocie, nie wiadomo co z nich zostanie i do dzieła.

Przedwczoraj wyciągnęłam na brzeg, kamienie z większej części stawu, z pierwszej wyłaniającej się półki. Leżą dosłownie wszędzie, a to nawet nie 1/10 tego co mnie jeszcze czeka..Chcąc mieć staw przypominający taki prawdziwy, jak idiot jakiś , wtachałam tam kiedyś, dwa tiry kamulców:( Tylko to kiedyś było 12 lat wcześniej, a ja jeszcze energią tryskałam i sił miałam dużo więcej. Teraz trzeba wszystko wyciągać.

Ryśka cały czas pałętała się pod nogami i miauczała okrutnie, więc mówię, żeby gadać przestała, że Wacka ( dla niezorientowanych : węża ) bierzemy i do roboty. A ona mi na to, bach na plecki…więc perswaduję dalej, a ona cwaniara, Wacka łapką odpycha :)

Nie, to nie…węża dotaszczyłam sama i już tylko po tym, miałam ochotę wszystko w cholerę rzucić, bo on ciężki jest jak siedem nieszczęść i do tego strasznie długi i gruby. Zwabiony moim sapaniem, na taras , wypełzał kolejny obibok.

Chyba nie ma nic gorszego, jak jeden człek pracuje, a reszta się tylko patrzy:( Z pompą też się nieźle naszarpałam, bo zassać wody nie chciała, więc leżąc na pomoście, na brzuchu wyrabiałam sobie bicepsy, używając pompy zamiast hantli:) W końcu woda poleciała wartkim strumieniem, a ja musiałam Wacusia przenosić, w co i rusz to nowe miejsca, żeby roślin nie potopić. Ile on waży z wodą, to ja już nawet myśleć nie chcę! Po godzinie pompowania, ubyło może z 20 cm.

Ale cóż to…coś się dzieje , rybki zbijają się w ławice, więc truchcikiem nad brzeg, przylatują kolejni pseudo pomocnicy- Ci dla odmiany rybki chcą pomóc wyławiać! Pierwszy napięcia nie wytrzymał Pan Kot i zaczął schodzić niżej…

Z pewną dozą nieśmiałości, co by białych stópek, mułem nie upaprać, na horyzoncie pokazuje się Mafja..Moje czerwone karpie koi, pływały jak ogromne wykrzykniki, w związku z tym, po tylu latach szczęśliwego żywota z inteligentnym kotem Vingą, zginęły tragicznie w brzuchach mniej inteligentnych, obecnych kotów.Teraz zostały już tylko karaski, których w ogóle nie widać w wodzie.

Zaczyna się nagonka! Proszę Państwa …uwaga….jest…jest…jest rybka! !!!Trzeba zejść tylko niżej,łapka do wody iiii….

no niestety…nie udało się…Panu Kotu zaryło mordą w muł:), a wszystko to na pewno dlatego,że pańcia się wydzierała!

Trzeba skrzyknąć więcej pomocników!!!! Uwaga , uwaga…wszystkie koty z okolicy ….otworzyli u nas nowy sklep rybny…ZAPRASZAMY!!!! Przyleciał rudo – biały, za chwilę pojawił się rudzielec!!! Ryśka do diabła, co z Wami??? Koniec leniuchowania i amorów, zabierać się do roboty! Panu Kotu podeszło do sprawy ambicjonalnie:)

Ryśka istota zwiewna i bardzo delikatna, gustuje raczej w pająkach, sushi przekąsi czasami i owszem, ale pod warunkiem,że wyławiane jest z czystej wody…a nie z mułu! Starała się, próbowała…nawet po mule stąpała, po pewnym czasie stwierdziła że jednak,to nie dla niej, łapek brudzić nie zamierza i zadowoli się robaczkami…ohyda.

Kiedy wody w stawie ubyło, a koty zaspokoiły głównie swoją ciekawość, do dzieła ponownie wkroczyłam ja! Wkroczyłam, popatrzyłam i się przeraziłam! Młodość dodaje skrzydeł, góry przenosi i cholera jakieś strasznie głębokie doły kopie! Ale młodość minęła!

Trzeba było teraz z dna wydobywać setki ryb z mułu i szlamu jakiegoś,i biegiem przenosić, tak żeby się nie podusiły. Musiałam w to coś wsadzać łapy…brrr…aż strach pomyśleć co tam mieszka, jak człowiek tego nie widzi i musi jeszcze w błocku się grzebać, żeby nie przeoczyć żadnego stworzenia bożego! Aż mnie szarpało z obrzydzenia. Na początku , ślizgając się po błocie i folii, tachałam te wiadra z mułem sama, później leciałam biegiem wylać, a ryby do basenu przerzucić, na szczęście po 7 godzinach mordęgi, ze szkoły wróciła małoletnia, więc zapędziłam do noszenia wiader z mułem.Ja wygrzebywałam z bajora, później do sitka, w sitku grzebałam paluchem , jak coś zaczynało skakać, piszczałam , zamykałam oczy, łapałam i wrzucałam do wiadra z czystą wodą! Nurka wcale milszej pracy nie miała,musiała się patrzeć na to co wylewa, bo nie daj Bóg, ja mogłam czegoś nie zauważyć, wtedy wydobywała to ona. Moja mina pełna rozpaczy i obrzydzenia, najlepiej obrazuje z czym musiałam się zmierzyć :)

Z dna- na brzeg, setki wiader, do góry, po śliskiej folii , mięśnie brzucha, nóg, rąk…mam jak ze stali :( No to ja się pytam, czy ja na kulturystę wyglądam, na chłopo-robotnika jakiegoś,żebym w kieracie musiała pracować ????!!!! Ale trzeba twardym być :) Dałam radę! Ryby bez większych szkód , zostały przeniesione, do specjalnie dla nich przygotowanego , w tym celu nowego biotopu..i mają się nieźle… co tam basen, niech karaski pływają :))))

A ja jestem nieziemsko pogryziona przez komary, utaplana cała w błocie jak świnia, bo wiadomo…jak gryzie, człek odruchowo klepie, nieważne,że całe łapy ma w mule… ale bardzo zadowolona, spora część pracy juz za mną, a na pewno ta najbardziej obrzydliwa :) No ale cóż, marzenia kosztują niemało wysiłku :) Jestem wykończona., ale bardzo zadowolona :))))Macham więc do Was kochani radośnie, łapą wyjętą z rękawiczki. Trzymajcie kciuki! Jutro kolejny dzień…ale juz w mniejszej ilości błocka!

A na maile sukcesywnie odpowiadam, ale…: praca w pracy, praca w domu, praca w ogrodzie…i jakoś malutko czasu zostaje :(

Upały

2011-05-22T14:02:00.002+02:00

W końcu :))) Kocham słońce, jak dla mnie takie temperatury mogą panować cały czas. Wszystko cudownie pachnie w nagrzanym powietrzu, kwiaty kwitną, pszczółki latają..sielanka normalnie:)

Byłaby gdybym większość czasu spędzała tylko na hamaku, a nie na rozbieraniu stawu…nie ma dalej dziury, a ja o mało ducha już tam nie wyzionęłam..łudziłam się,że może w tej mniejszej części, którą zamieszkuje Helena,znajdę uszkodzenie, ale niestety nie, więc rozbieram dalej, grzebiąc się w mule i błocie, a zamiast radosnego pobrzękiwania pszczółek, komary mi..no właśnie, co one robią bzykają czy bzyczą???Wpisałam nawet w google ,szukając głupia odpowiedzi, ale co ja tam o bzykaniu znalazłam, to pisać nie będę, w każdym razie nijak to się miało do komarów i ich bzykania lub też bzyczenia :( No i byłabym wdzięczna , gdyby tu jakiś profesor, niekoniecznie Miodek, się znalazł i wyjaśnił mi jaka jest prawidłowa forma, bo teraz juz o niczym innym nie będę myśleć, dokąd nie znajdę poprawnej odpowiedzi! A jak dalej będę się przez internetowe strony bzykające przekopywać, to znowu podłapię jakiegoś wirusa, a to bardzo niewskazane, jako ,że moje truchło komputerowe współpracy i bez tego odmawia. Bardzo Was przepraszam,za te nieopublikowane komentarze, za to,że nie odpisuję, ale ledwo wrzuciłam post, od razu przestała działać klawiatura :( , a później myszka. Teraz działa, więc znowu coś naskrobałam, ale nie wiem czy wieczorem dalej będzie wszystko ok, a teraz to ja czasu nie mam. Ale czytam i widzę, a to już jest połowa sukcesu :)

Powyższe zdjęcia obrazują, moją katorżniczą pracę, żeby nie było, że ja tu ściemniam , a tak naprawdę to na hamaku się wyleguję i kwiatki zrywam ..zrywam znaczy, ale nijak nie pasuję do romantycznej scenerii ze zdjęć. Utytłana mułem, pogryziona przez komary, ubabrana w błocie, z rozwichrzonym włosem, przechadzam się od czasu do czasu po ogrodzie z sekatorem w ręku i tęsknie spoglądam na hamak…nie kładę się na nim nawet- biały jest:(

Za to pocieszam się,że moje azalie i rododendrony , nie są wcale brzydsze , od tych z ogrodu botanicznego, a nie rozwinęły się jeszcze nawet wszystkie pąki :). Piękne są, prawda?

Pozdrawiam Was cieplutko,życząc pięknej, spokojnej niedzieli :) I mam nadzieję,że do zobaczenia wieczorkiem:)

Od tego muszę zacząć,że ….

2011-05-20T10:25:00.002+02:00

Tak się zastanawiam od czego by tu zacząć,żeby za bardzo nie namotać i żeby wszystko tworzyło jakąś spójną, chronologiczną całość. Myślę i myślę i chyba jednak się tak nie da, bo za długo mnie tutaj nie było i za dużo rzeczy się działo. Zdjęć mam taki ogrom, że nawet mowy nie ma żebym pokazała chociaż 1/10 z nich…wszystko kwitnie, pachnie i dojrzewa, a ja nie mam niestety na nic czasu i ledwo się wyrabiam. Jednak pocieszam się,że nie jest to jedynie moja przypadłość , a co najmniej połowy ludzi w tym dziwnym kraju :) Bo ja za feminizmem jestem, ale bardzo wybiórczo…bo na przykład praca ??? Ludzie, kto to wymyślił,żeby kobieta, przy takim nawale obowiązków musiała jeszcze pracować ?!!! Akurat tej feministce- mówię zdecydowanie NIE ! Nie jestem absolutnie typem kobiety pracującej, bo ja bym w domu wolała siedzieć…już nie mówię,że tylko wyglądać i pachnieć, ale ciasta piec, obiadki gotować, sprzątać,haftować w różanym kąciku, a w zimę kołdry szyć w kole gospodyń wiejskich :)…a nie w chłopo-robotnika się bawić :( Gdzie te wspaniałe czasy kiedy to kobieta domem się zajmowała, na herbatki zapraszała…teraz wraca z pracy urobiona na maksa, taszcząc po drodze siaty z zakupami w rękach wyciągniętych,jak u orangutana, staje do garów, obiadek daje, zmywa, sprząta , pędzi do ogrodu , sadzi, trawę kosi, z dziećmi na rowery jedzie, psom piłeczki rzuca, koty głaszcze, w nocy wstawia pranie, rano je rozwiesza, żeby znowu z wywieszonym jęzorem do roboty lecieć…no a gdzie czas na te wszystkie małe przyjemności ??? Że niby kiedy?Na emeryturze? Której albo styrana nie dożyje, a jak dożyje to i tak nie będzie za co zrobić sobie nawet najmniejszej przyjemności !? Nie , nie, żeby nie było,że ja w jakieś depresje popadam i raptem źle mi się zrobiło na tym świecie..nie zrobiło, ale byłoby jeszcze lepiej gdyby jakiś rycerz na białym rumaku stwierdził: kochanie, rób co chcesz, a ja zajmę się resztą…no i żebym mogła robić i mówić co chcę, bo w tym punkcie jestem akurat zagorzałą feministką, gdyż u mnie w domu brak demokracji…tu dyktatura panuje! Reasumując, na świecie dalej mi dobrze jest, a to miała być tylko taka mała dygresja na temat braku czasu…I teoretycznie teraz ten post powinien się już skończyć, a ja nawet jeszcze go nie zaczęłam :(

W tym całym natłoku spraw i obowiązków, staram się znaleźć czas, na te swoje małe przyjemności… i jakby się nad tym bardziej dogłębnie zastanowić, to jednak przyjemności w życiu jest mnóstwo… ale może nie będę się już zastanawiać, bo nigdy nie przejdę do sedna sprawy, znaczy się tego co ja robiłam i robię :) Odkąd prowadzę bloga, o moje przyjemności dbają również inne, często zupełnie anonimowe osóbki, z pewnością na białych rumakach nie jeżdżące..i tak też dostałam dwa zaproszenia do kina na przedpremierę filmu “Puzzle” od Ani reprezentującej firmę Gutek Film i żeby nie było, wcale o tym pisać nie muszę, ale napiszę, bo to też jedna z wielu przyjemności , jakie mnie spotykają:) Szłam z dziwnym nastawieniem, bo choć film został sprzedany do 24 krajów świata i odnosił sukcesy na festiwalach, to jednak był : ARGENTYŃSKI, a to kojarzy mi się z jednym, a mianowicie z moim blond dzieckiem wślipiającym się w ekran telewizora i wzdychającym do jakiegoś kolejnego, przygłupiego Antonio, powiem Wam ,że ja dreszczy dostaję nawet , jak tylko słyszę ten język…nie dość ,że płaczą okrutnie głośno, po pyskach się walą na okrągło, zdradzają,chorzy są jacyś wszyscy i poszkodowani przez los bo : albo ślepną albo kuleją, albo fiksują, to jeszcze na domiar złego robią wodę z mózgu mojemu dziecku kochanemu! Ale chciałam iść, bo film jest o kobiecie w średnim wieku, która postanawia coś zmienić w swoim życiu. Utożsamiając się z wiekiem średnim i następującymi zmianami…poszłam…. Film przyjemnie mnie rozczarował i zaskoczył…żadnych omdlewających panienek na ekranie,żadnych krzyków, płaczów, jęków…, za to wspaniała gra głównej bohaterki, łamanie stereotypów oraz bardzo wysublimowany dowcip. To film, z pewnością inny niż te , do których jesteśmy przyzwyczajeni. zasadzający się bardziej na szczegółach i detalach, film o pasji, zdradzie,odkrywaniu w sobie radości życia, obsadzony w realiach dnia codziennego…film inny…ale ciekawy i warty obejrzenia.

Zdjęcia , które widzicie są z ogrodu botanicznego w Powsinie, do którego wyciągnęła mnie koleżanka. Pojechałyśmy i wsiąkłyśmy na cały dzień, bo choć co o ogrodzie sądzę nie napiszę, to jednak nie wiedzieć czemu mam do niego spory sentyment i dosyć często w nim bywam, choć wygląda tak, jakby ktoś dawno temu posadził tam rośliny i w ogóle zapomniał o ich istnieniu :( Na szczęście zakwitło już część rododendronów i azalii.

A to już tulipany z parku obok..

Ale wracając na własne podwórko…nic dziwnego,że nie mam czasu zabrać się za rozbiórkę stawu, jak wiecznie gdzieś się pętam :) Wtedy miałam szczery zamiar, wstałam, a za oknami deszcz…więc zaczęłam zbierać ślimaki, później musiałam je wynieść na łąkę- kiedyś dawałam Jędruli, jak widać, u mnie dorodnych okazów winniczków, całkiem sporo…myślałam,że je lubi ..ale on je tylko lubi jeść :(

Później pozostając w temacie- upiekłam ślimaczki :)

I jeszcze kuleczki z musli na poprawę nastroju- kuleczki okazały się paskudne w smaku- ale nastrój się poprawił, a kuleczki robią za dekorację, stojąc w słoju po dziś dzień:)

A potem znowu padał deszcz :) Więc z nudów zrobiłam korkową tackę .

A dzisiaj świeci piękne słoneczko, za to doszły mnie jakieś newsy ,że jutro ma być koniec świata, więc nie wiem czy warto się zaharowywać :) Pozdrawiam Was cieplutko i życzę pięknego dnia, a ja jednak pędzę do ogrodu- tak na wszelki wypadek, gdybym się jednak miała znaleźć w tych 2 % ludzkości co to zagładę ma przeżyć :)

PS. Jeśli chodzi o komentarze, to postaram się coś temu zaradzić...nie mam pojęcia czemu zniknęły, ale mam je wszystkie na poczcie, więc jak się tylko przekopię przez wiadomości, to umieszczę. Ale tym razem , to nie wina mojego komputera, a bloggera.

Wiosna w ogrodzie

2011-05-12T20:35:00.000+02:00

Wpadam na chwilkę, aczkolwiek nie wiem czy uda się opublikować ten post. Tym razem psuje się ruter- dzisiaj był Pan z TP-sy i obwieścił nam tą radosną wiadomość..doszłam już do takiego stanu,że zastanawiam się co też zdechnie jutro :) Obecnie nie działa: komputer, drukarka, zmywarka, staw w dalszym ciągu przecieka- co widać na poniższych zdjęciach,( te duże kamienie, powinny być prawie całkowicie przykryte wodą ), dom zachorował na łuszczycę, na szczęście od strony drogi jest ok :)-i nie wiedzieć czemu po 14 latach zaczął obłazić gwałtownie ze skóry, pralka po każdym wirowaniu podskakuje do góry, w ogrodzie pokrzywy do pasa,dechy przy basenie próchnieją,wylewka pod altanę co to “sie robi”chyba piąty rok, zaczyna się kruszyć, ekspres do kawy wydaje dziwne odgłosy i szukam jelenia co go uruchomi, bo ja się boję włączyć ,a z moją prawą ręką jest coś nie tak..powiedziałabym,że nawet bardzo nie tak, bo ledwo nią ruszam. Zaczęło się od małego palca, normalnie ból taki jakby mi ktoś młotkiem po nim walił co chwila, a nigdzie się nie uderzyłam, po dwóch dniach boli mnie już cała, na nieszczęście, prawa dłoń..i to jak…jakby mi ktoś w imadle zaciskał..na noc bandażuje, rano trochę mniej boli, ale niestety trudno ją oszczędzać, bo pracy mnóstwo..może ktoś byłby tak miły i mnie zdiagnozował na odległość, bo do lekarza na pewno nie dojdę :)))

Ale nic tam wszystkie problemy bo, wiosna szaleje, słońce świeci i pachnie, pachnie , pachnie obłędnie..bzami, konwaliami, kalinami..jest cudnie, bosko, po prostu tak jak kocham, więc przymykam oko na pokrzywy, zmywam ręcznie, siedzę nad urwiskiem zamiast nad stawem i wybiórczo, szerokim łukiem omijając pokrzywy, fotografuję kwiatki:). Zresztą całkiem sporo już powyrywałam podagrycznika znienawidzonego, a jutro chyba wybiorę się do kamieniołomów, bo mam wolny dzień, więc pora zabrać się za rozbiórkę stawu :(. Jak się wścieknę, to w końcu go zasypię, bo nie mam już siły szukać uszkodzenia..najprościej byłoby wyłożyć wszystko na nowo folią, ale…wtedy musiałabym zlikwidować wszystkie rośliny, a na pewno tatarak, irysy i pałki wodne…rosną sobie naście lat i zrobiły sobie na folii własną glebę i całe kłębowisko zbitych korzeni..nie sposób tego ruszyć,no i te ogromniaste głazy, do przejścia na drugą stronę ..teraz już nie mam siły ,żeby je wyciągać i na nowo układać…. więc albo znajdę tą dziurę albo..w cholerę zasypię:(

Ale kiedyś musi być lepiej, więc może już jutro ?:))))

Pozdrawiam Was cieplutko i do zobaczenia mam nadzieję wkrótce :)

Lawenda, mlecze i jabłonie

2011-05-09T21:54:00.004+02:00

Jak wiecie nie mogłam pisać, problem jakby wraca sukcesywnie i nic nie pomagają żadne,magiczne klawisze, jednak za dobre rady dziękuję, szkoda tylko ,że udało mi sie opublikować tylko trzy komentarze i tyle osób musiało powtarzać to samo, a ja czytałam , wciskałam i …nic. :) Zresztą wiedziałam,że to nic nie da , bo powtarza mi się to juz nasty raz :(..później reperuje się samo. Zaczyna się zawsze od zamiany liter na klawiaturze, następnie pokazuje,że komputer nie rozpoznał urządzenia USB i przestaje działać klawiatura, albo myszka, albo jedno i drugie:D Nic nie daje ponowne uruchamianie komputera..trzeba czekać, czasami parę godzin, a czasami parę dni…ale w końcu, póki co, jakoś sam się reperuje…. na …parę godzin albo dni :D Tak też było i z moim nieszczęsnym pit-em..Pisałam już wcześniej,że ja niereformowalna w tym względzie jestem i zawsze rozliczam się na ostatnią chwilę, tak było oczywiście i tym razem. Dzień przed rozliczeniem, przestał działać internet, to niestety też jest wina komputera , a nie operatora. Ale do rzeczy..internet w końcu zadziałał, więc rozliczyłam pit i szczęśliwa zabrałam się do drukowania…z drukarki korzystałam z godzinkę wcześniej i działała, niestety przy drukowaniu pit-ów..przestała , a napis obwieszczał,że brak papieru :(Dowaliłam jej tam na siłę pół ryzy..dalej “ brak papieru “ , szarpałam się przeszło godzinę, w końcu dałam spokój ( papieru nie posiadam podobno,do dnia dzisiejszego) Wściekła, stwierdziłam ,że wyślę przez internet, bo …zadziałał :))) Wypełniłam wszystko ponownie i wysłałam do US :) odetchnęłam w końcu z ulgą , pozostało tylko do ściągnięcia to potwierdzenie..No więc kliknęłam..i ..błąd…ale w życiu nie zgadniecie gdzie!!! Błąd jak się okazało w imieniu lub nazwisku !!! Kazali mi wysłać maila do tych co program napisali! Imbecyl normalnie jestem i nie wiem jak się nazywam! Myślałam,że krew mnie zaleje, szlag trafi, zawału dostanę,ze złości kogoś pobiję, albo..no juz sama nie wiem co. Bluzgając siarczyście,tym razem autentycznie ze łzami wściekłości w oczach poszłam spać,z postanowieniem,że bladym świtem do Urzędu Gminy się wybiorę, druki wezmę, ręcznie napiszę i pocztą wyślę! Jak postanowiłam tak zrobiłam, punkt ósma do UG weszłam, druków niet…były, i owszem, ale na początku miesiąca. Nowy dzień, nowe siły, nowy zapał ..niedaleko autobus, mówię trudno, co tam dres, nic to,ze na nogach zamiast szpilek , adidasy, szkoda czasu na powrót do domu,.. ..jadę do stolicy, do US..wypełnię na miejscu…Dzieci mi bilety jakiś czas temu dały, więc szczęśliwa, pobiegłam truchcikiem na przystanek. Obywatel porządny jestem, więc bilety przygotować chciałam wcześniej, wyciągam …patrzę..i owszem …dały..tylko skasowane! Na horyzoncie pokazał się już burakowóz , więc czasu żeby nowe nabyć, zdecydowanie brak..pytam ludzi czy może ktoś ma odsprzedać..a gdzie tam, stojący obok młodzian, obwieszcza,że na kartę wiejską wszyscy jeżdżą, bo się nie opłaca inaczej, bo druga strefa…ale u kierowcy pani kupi, dodaje po chwili. Kierowca biletów nie posiadał..więc całą drogę nagabywałam każdą wsiadającą osobę.Chcąc nie chcąc zapoznawałam się z każdym wsiadającym, panikę ogólną w autobusie zasiałam, twierdząc ,że zaraz kanar mnie złapie albo na zawał zejdę. Pasażerowie korzystający z usług MZA codziennie , znają tych , co to pilnują ,aby obywatel praworządny był, więc przed każdym przystankiem wyglądali przez okno i krzyczeli “ NIE MA”, a ja oddychałam z ulgą..W miłej i przyjacielskiej atmosferze, aczkolwiek z duszą na ramieniu, dojechałam w końcu szczęśliwie do Warszawy, oszczędzając 2,40, ale dorabiając się z pewnością co najmniej ze trzech nowych, siwych włosów:(

Zdyszana dopadłam do okienka w US, druki były, o dziwo długopis pisał, nie pomyliłam się …i pognałam do kolejki..o mamuniu…nie ja jedna niereformowalna jestem…godzina 9 rano, a tam chyba ze sto osób…Trudno myślę, twarda jestem, tyle już przeszłam, to się nie dam…po 15 minutach nie przesunęłam się nawet o krok do przodu…myślę, nie wytrzymam…to nie na moje nerwy…idę na pocztę i wyślę…i wtedy…stał się cud !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Podszedł jakiś miły Pan i mówi,że ostatnie 10 osób może przejść do drugiego pokoju i tam przyjmą:)))))))))))))))))). Ludzie, druga byłam !!! Zły los się odwrócił, po powrocie ze skasowanym biletem w kieszeni, z nadzieją, dopadłam do drukarki …niestety…co za dużo , to i świnia nie chce:)))

No i się rozpisałam, korzystając chyba z okazji ,że klawiatura mi chwilowo działa…chciałam tylko wyjaśnić i proszę…ja po prostu nie powinnam zaczynać mówić!

A laptopa chyba jednak kupię, w kolejce czekał teraz teleobiektyw..no ale chyba siła wyższa..trza komputer nabyć , bo resztki zdrowia stracę, bo dla tych co nie wiedzą, to ja nerwowa jestem :) Ogólnie to może nie tyczy się wszystkich sfer życia, ale wybiórczo…niekiedy jestem bardzo spokojna, choć powinnam ziać ogniem, a niekiedy najdrobniejsze rzeczy potrafią wywołać u mnie ślepą furię. A ponieważ komputer, bardzo ,ale to bardzo zalazł mi za skórę…więc chyba jednak….

No ale ogólnie to o mleczach miało być i o lawendzie:)

Parę dni temu, Anne pokazywała u siebie na blogu lawendowe ciasteczka ( bo musicie wiedzieć, że ja tu pilnie śledziłam co się działo, tylko pisać nie mogłam :), też już je kiedyś oglądałam u Ili( tutaj przepis ), ale wtedy nie byłam głodna, a w piątek i owszem…więc upiekłam. Pyszne są..kruche i delikatne i akurat w sam raz , na takie chwile gdzie to człowiek coś by zjadł, a nie bardzo wie co:) W całym domu unosił się wspaniały, cudowny zapach lawendy , bo przy pieczeniu niesamowicie pachną, więc w sumie ciężko nie zajarzyć co to takiego. Ale dzieci me nie zajarzyły! Że kolorów jedna nie rozróżnia- pisałam, ale okazuje się,że pozbawiona jest kolejnych zmysłów, a mianowicie smaku i powonienia :( Ja nie wiem skąd one się wzięły, gdybym była facetem, to pomyślałabym,że to nie moje normalnie, a sąsiada! Wpadła ze szkoły Nurka, zwabiona zapachem, pierwsze kroki skierowała do kuchni:

- Ooooo…coś innego upiekłaś?! Co to?

- Ciasteczka – odpowiadam, bo jak wól w słoju stoją, a ta, ponoć ślepa nie jest!

- A co to za badziew w tym siedzi? A fuuu!!!! Z grzybami?!!!!!

- O ludzie , z jakimi grzybami , to lawenda!

- A fuuuuu !!!!! Przecież mydło z tym robisz!!!! A fuuuu!!!!

Fu nie fu – zeżarła prawie cały słoik. Biedny blondyn wróci z pracy i nie dostanie ciasteczek, sumienie mnie ruszyło,co prawda Nurka rezolutnie stwierdziła, że czego oczy nie widzą….itd., ale jakoś to niesprawiedliwe mi się wydawało , więc upiekłam drugą porcję, tym razem z podwójnej ilości składników.

Weszła Madzia:

- Cześć mamuś! Co tak pachnie?

- A ciasteczka!

- A z czym?

- A spróbuj.

Zjadła jedno, drugie, trzecie…patrzę z niecierpliwością co powie…

- Z kminkiem !

O ludziki, ręce mi normalnie opadły! Widząc, moją niezbyt chyba mądrą minę, zreflektowała się i od razu sprostowała:

- Nie, nie…kminek ma ostrzejszy smak…to jest oregano! Zdurniałam doszczętnie co musiało być po mnie widać, bo Madzia dopadła do szuflady z przyprawami i się zaczęło:

- z bazylią! …..i luk , w moją stronę

- nie…., nie bazylia …goździki!

- hmmm….szafran?!

- o rany, no powiedz co to jest!

- Melisa! ?

- Lawenda – odpowiedziałam w końcu zrezygnowana.

Yhyy…dobre są …w końcu bym sama na to wpadła!

A ponieważ tak lawendowo się zrobiło , więc poszłam o krok dalej i do części miodku z mleczy , dodałam lawendę. Na początku miałam zamiar przecedzić, ale później stwierdziłam,że skoro w ciasteczkach jest, to może być i w miodku i zostawiłam i wiecie co? PYCHOTA! :))))

Więc dzisiaj, po pracy, korzystając z pięknej pogody, usiadłam w ogrodzie pod moją ulubioną jabłonką i opychając się lawendowymi ciasteczkami z lawendowym miodkiem, czytałam książkę :)

I tak sobie myślę,że chyba warto by przygotować taką mieszankę na ciasteczka w słoju, wtedy z pewnością będą jeszcze bardziej lawendowe!

Pojemniczki – posty zalegle cz. IV

2011-05-05T16:56:00.002+02:00

Czuje sie jak analfabeta, wiec nie bede pisac …trafia mnie…tu mial byc usmiech, ale wyglada tak Ł========.Klawiatura dziala , ale inaczej, dziekuje Wam za dobre checi, ale chzba kupie laptopa, bo nie wytrzymuje juz nerwowo Ł============= + usmiech znaczy byl. Skomplikowane to, zamiast z jest y, zamiast y +z..jesssuuuuu..zdjecia zalegle byly, ale bez tekstu.Porzadek zrobilam w drutach i szydelkach i w koncu dorobilam pojemniczki. Problem nie tkwi w klawiaturze, ale w komputerze. Nie mam zdrowia pisac, to nie na moje nerwy , wiec pa Ł====================== A jak zrobic rozcyki pokaze jak klawiaturze sie polepsyz. Ha, ha…zmykam bo oszaleje ya chwilke Ł===========

W odcieniach różu- posty zaległe cz. III

2011-05-04T11:45:00.003+02:00

Polska pod śniegiem, a u mnie prawdziwy maj, słoneczko świeci, ptaszki radośnie ćwierkają, a w ogrodzie kwitną róże:)) To oczywiście tylko moje fantazje i niesamowite pragnienia ciepełka, słońca, zapachu lata i rozgrzanego powietrza.

Róże są oczywiście sztuczne i zrobione przez mnie z papieru, ale do złudzenia przypominają te prawdziwe,a doczepione do prawdziwych gałązek prawie,że idealnie udają królową kwiatów:)

Niestety muszę się już z Wami pożegnać, bo klawiatura prawie nie działa, a w momencie kiedy zaczyna działać, wyskakuje mi na ekran jakieś dziwadło do podłączenia słuchawek i też nie mogę pisać :( To ostatnie zdanie pisze juz dosłownie po jednej literce, za każdym razem wyłączając informacje o tym,że gniazdo sieciowe zostało podłączone.:(

Jak zrobić błękitne szkło – posty zaległe cz .II

2011-05-03T09:09:00.003+02:00

Pojawiam się i znikam:) Ledwo opublikowałam poprzedni post i koniec- zero internetu przez dwa dni. Dzisiaj jest znowu wszystko! Cuda na kiju normalnie, komputer śmiga, strony otwierają się błyskawicznie, zupełnie jak w najlepszych momentach jego świetności, więc korzystając z okazji, może uda mi się wrzucić kolejny zaległy post.

Uwielbiam kolorowe szkło i od jakiegoś czasu marzyło mi się błękitne..coś te niebieskości za mną ostatnimi czasy chodzą i czuję,że w końcu zmobilizuję siły i sypialnia zmieni swoje oblicze..No dalej ma się rozumieć będzie kobieca, z maleńkimi różyczkami na zasłonkach i moskitierze, ale do tych bieli i różowości, dołączę chyba błękit…no bo…przeca narzuta się szyje :). No i powstała nadprodukcja szklanych, błękitnych słoiczków, buteleczek i inszych pierdół, które obowiązkowo muszą gdzieś zostać wyeksponowane, więc chyba najlepiej będzie im na belkach w sypialni.

Ale wracając do niebieskości, chodząc po blogach zagranicznych widziałam takie błękitne szkło, szkło wyglądające na współczesne, stąd też stwierdziłam,że muszą je jakoś sami robić, bo przecież chyba nikt nie produkuje błękitnych, zwykłych słoików. W końcu znalazłam,że traktują to jakimś magicznym klejem, ale niestety efekt choć ładny, jest nietrwały, bo klej nie może mieć kontaktu z wodą- pomyślałam więc o naszym rodzimym, niezawodnym WIKOLU, ale ja , jeśli już coś robię, to chciałabym,żeby choć jakiś czas mogło mi służyć, więc dumałam dalej. Niestety oprócz tego,że szkło na kolor błękitny barwi się tlenkiem żelaza, nie znalazłam nic.Tlenku żelaza nie posiadałam na stanie magazynowym, a nawet jeśli bym go miała, to pewnie i tak by z tego nic nie wyszło, bo szkło jest chyba barwione w masie.

Ale wystarczy : NAJZWYKLEJSZY WODNY LAKIER AKRYLOWY I BARWNIK SPOŻYWCZY!

I MAM, MAM , MAM SWOJE KOLOROWE SZKŁO :))))

Ale..nie myślcie sobie,że to takie proste, musiałam przeprowadzić sporo eksperymentów, żeby osiągnąć pożądany efekt, bez smug, zacieków i pęcherzyków powietrza. Trzeba najlepiej nabyć rękawice gumowe- kto nie posiada, do lakieru dodać 2-3 krople barwnika w płynie, ( jeśli mamy w proszku, rozpuścić odrobinę w małej ilości wody i dopiero wtedy dodać ), i nakładać równomiernie pędzlem,po zewnętrznej stronie szklanego naczynia ( bardzo to wydajne, więc odrobina wylana na pokrywkę od słoika spokojnie pozwoli pokryć parę sztuk ). Jak słój jest już polakierowany, to paluchem w rękawiczce,rozcieramy równomiernie lakier. Wszystkie naczynia wkładamy szybciutko do piekarnika i włączamy termoobieg. Błyskawicznie się suszą, więc trzeba uważać.Wyjmujemy i mamy kolorowe szkło:)

Dekoracja stołu wielkanocnego czyli zaczynamy cykl – posty zaległe cz. I :)

2011-05-01T08:13:00.002+02:00

Jakiś czas temu napisała do mnie przemiła Pani Krysia, zapraszając do współpracy. Pan Marcin Budynek którego z pewnością większość zna, z programu pierwszego TVP serwował przepyszne, wielkanocne potrawy , natomiast ja, zajęłam się stroną …he, he…artystyczno wizualną :)

Niemałe zainteresowanie wzbudziły serwetniki z rolek papieru toaletowego :)))Nawet parę osób pytało się, czy skończyłam może ASP:))) Wątpię co prawda, żeby na ASP nauczali do czego może się przydać rolka z papieru, ale moja próżność została mile połechtana:)

Po części oficjalnej , przyszedł czas na rozmowy, pytania i pamiątkowe zdjęcia. Ogólnie, pomimo dużej ilości osób, było kameralnie, troszkę domowo, miło i sympatycznie- za co serdecznie chciałam Wszystkim podziękować :)

Tytułem wyjaśnienia.:bardzo dziękuję Wam za wszystkie maile, propozycje, namiary na komputerowych magików i za chęć pomocy. Nie mogłam odpowiedzieć, bo…nie działa klawiatura, za to widziałam swój blog i komentarze…co prawda na pasku bocznym, zamiast mnie i Miśka, była Pati z psem i jej kolekcja młynków ( jeśli ktoś jeszcze ma ochotę na odwiedziny- zapraszam :)))) , a komentarze były rozjechane, ale mogłam czytać…a to już coś. Dzisiaj klawiatura już działa, za to brak połączenia z internetem, więc znowu nie mogę odpisać, a piszę sobie ot tak, bo WLW się uruchomił, może kiedyś opublikuję :))). Jeśli chodzi o komputer , to w najbliższym okresie powinno się wyjaśnić co dalej….

P.S . 29. 04 -Cud jakiś , zadziałało dzisiaj wszystko, więc biegiem publikuję:) Trzymajcie kciuki,żeby już tak zostało! Pozdrawiam Was cieplutko .

P.S 1 . Cud się skończył . W momencie publikacji przestał znowu działać internet :( He, he…nawet zaczyna mnie to bawić , czuję się jak badacz, zapisujący spostrzeżenia. Tytuł pracy : badania przeprowadzane na złomie komputerowym :)))

P.S 2. 01 .05- Ooooo…działa,chyba znowu wszystko! Ciekawe czy przejdzie post ?

A jak się uda, to :

I szlag trafił

2011-04-25T08:26:00.003+02:00

Troszkę nie w temacie Świąt, ale…niestety radość z posiadania komputera była krótka. Dzisiaj dogorywa i wiem, że zdechnie, a ponieważ nie mam juz do tego siły, więc pewnie zniknę na dłużej. Już wcześniej przygotowałam zdjęcia, a że pewnie zaraz je stracę, dlatego szybciutko chcę jeszcze wrzucić post na bloga..niech chociaż zaistnieją w wirtualnym świecie…stamtąd będę je mogła kiedyś ściągnąć.Nie wiem ,czy ów manewr się uda, bo moja strona wygląda dosyć dziwnie…wszystko jest rozjechane, a program antywirusowy obwieszcza,że stan baz danych jest uszkodzony i podaje jakąś liczbę sygnatur..nie wiem czy to niby te sygnatury są uszkodzone, ale jeśli tak , to chyba jest duży problem, bo jest ich przeszło pięć milionów:( Ale udało mi się opublikować komentarze, więc może jakimś cudem uda mi się przesłać i ten post. Pozostałe strony nie otwierają się w ogóle, więc wszystkich na fb przepraszam, ale tam nie udaje mi się wejść. Strona Onetu wygląda tak:

pozostałe stronki jeszcze gorzej, bo nie ma już nawet tam obrazków. Ogólnie jestem w tej chwili raczej bez szans, na ponowną reanimację wraka, bo jak się okazało , wcale jednak wrakiem nie jest i Misiek miał rację..ale coś padło i nie wiem co..czy to jest karta graficzna, czy może dysk ? Coś gdzieś jest uszkodzone, a ja nie bardzo wiem co, no i mam problem. A jeśli nie będę wiedziała co, to nie dokupię uszkodzonej części, a do naprawy nie oddam…dla zasady…kiedyś wymieniłam połowę części w samochodzie, a on dalej nie działał, że już o wierceniu studni nie wspomnę..mam dosyć ludzi, którzy zgadują, i karzą mi wszystko po kolei wymieniać, aż trafią na to, co właściwe, a nie znam nikogo zaufanego, a na niezaufanych, na chwilę obecną po prostu mnie nie stać

Trochę jak zwykle namotałam, ale to dlatego,że jestem zła…no właściwie nawet wściekła! Bo jakby mogło być inaczej..mój pit, a właściwie pit-y ,dalej nierozliczone…to już tradycja,że komputer zdycha, jak powinnam udać się do US:) Tak, tak wiem…nauczona poprzednim doświadczeniem, będąc osobą zorganizowaną i posiadającą jakiś mózg powinnam oczywiście wcześniej, ale ja też mam swoje słabości, a jedną z nich jest właśnie US. No nienawidzę tego okrutnie, dostaję drgawek i dreszczy na samą myśl, że mam się za to zabrać, więc odkładam z dnia na dzień…człowiek “gupi” jest, no człowiek może nie, ale ja na pewno tak i dlatego odkąd tylko pamiętam, zawsze składałam pit-y ostatniego dnia:( A żeby było śmieszniej, to poprzednio jak rozliczałam pit, a padł komputer “biurowy” akurat post też był w kolorze fioletowym :)))Nie jestem w 100% pewna, a nie mam jak sprawdzić, ale coś mi tak świta w głowie :) Normalnie zrządzenie losu :))) To chyba jakiś znak jest – może : “Nie używaj fioletu, a pit-y rozliczaj w marcu “? albo : “ Uwaga fiolet! Czy rozliczyłaś się z US ? “:))))))))))))) Jej, chyba już bredzę i powinnam stąd zmykać, ale to ze : złości, wściekłości, bezsilności, tarzania się ze śmiechu, bluzgania, płakania, kopania…oj…długo by wymieniać..emocje mną targają okrutne, nie zawsze pozytywne:) Idę obleję dziewczyny wodą, a co …wiadrami je potraktuję! Przynajmniej się wyżyję:)))Może mi trochę ulży!

A na zdjęciach: wredna Ryśka, chłepcąca z radością mój koktajl jagodowy i cudnej urody fiołeczki …do zamrażarki, moje ukochane , cudowne, pachnące nieziemsko szafirki, których szkoda mi zrywać, więc sporą część dnia spędzam w ogrodzie na kolanach ,z nosem w olbrzymich kępach fioletowych kwiatków :)

No więc się żegnam..jeszcze raz bardzo dziękuję za życzenia, za pamięć..nie wszędzie udało mi się dotrzeć, do niektórych miałam zajrzeć jeszcze dzisiaj..nie wyszło. Ale…wpadajcie do mnie, nie zapominajcie, zaglądajcie czasami…kiedyś wrócę:))) W przeciwieństwie do komputera, mój aparat jest wspaniały i mieści się na nim mnóstwo zdjęć, więc zaserwuję Wam najwyżej wiosnę w środku lata, cudownie kwitnące migdałki- w sierpniu, narcyzy w lipcu- przynajmniej będzie ciekawie :) Ja zawzięta jestem : COŚ JESZCZE WYMYŚLĘ :))))))

Mam jeszcze jeden post przygotowany, a właściwie zdjęcia..jak się uda to też opublikuję.

Buziole ogromne przesyłam i pomimo wszystko :

Wesołych Świąt

2011-04-23T10:23:00.002+02:00

Nie umiem być srebrnym aniołem -
ni gorejącym krzakiem -
Tyle Zmartwychwstań już przeszło -
a serce mam byle jakie.

Tyle procesji z dzwonami -
tyle już alleluja -
a moja świętość dziurawa
na ćwiartce włoska się buja. (…)

I wiem, gdy łzę swoją trzymam
jak złoty kamyk z procy -
zrozumie mnie mały Baranek
z najcichszej Wielkiej Nocy.

Pyszczek położy na ręku -
sumienia wywróci podszewkę -
Serca mojego ocali
czerwoną chorągiewkę.

fragmenty wiersza ks. Twardowskiego

Przymiarki do świąt

2011-04-16T11:17:00.005+02:00

Pomalutku, powolutku powstają ozdoby świąteczne. Wczoraj jakoś mnie tak naszło na dary lasu, więc zrobiłam parę doniczek z brzozowej kory, koszyczek z wykończeniem z mchu, bukszpanowe wianuszki i parę opatulonych mchem kul. Po domu rozszedł się zapach bukszpanu oraz stado pająków i żuczków, przywleczonych razem z mchem z lasu Koty ,tradycyjnie już chyba, psuły mi każą kompozycję i zdjęcie, wpychając swoje urocze mordki przed obiektyw:)

To jest mój świat

2011-04-15T10:53:00.003+02:00

Chociaż właściwie powinnam napisać “ nasz świat”, znaczy się mój i zwierząt..Zadziwiające ile rzeczy, kwiatów i stworzeń bożych, może się zmieścić na 1,5 m2! A mieści się mnóstwo, musicie mi uwierzyć na słowo :) Stoi tu biurko- znaczy biuro moje domowe :) całkiem pokaźnych rozmiarów kolumbryna, jest niszczarka i drukarka, toaletka i stołeczek, dużo kwiatów, tysiące zupełnie niepotrzebnych dupereli , teraz już niestety tylko 3 koty i dwa duże psy ..Do tej pory Mama Pana Kota leżała mi na karku, Mafja spoczywa na kolanach,liżąc mnie, co chwila, ostrym języczkiem w szyję ,Pan Kot i Ryśka wybierają biurko, Osioł leży z jednej strony stołeczka, a Plaster z drugiej:) No i oczywiście gdzieś w tym wszystkim , jak ten pokurcz ostatni ,siedzę ja! Mieścimy się bez większych problemów, co prawda jak już wiecie Osioł kopytem wyłącza komputer, ale robi to bydle złośliwie , a nie z braku miejsca! Zwierzęta bywają tu oczywiście czasowo, a nie na stałe. Niestety ten kocio- psi ogon, przemieszcza się cały czas za mną w zależności od tego, w jakim punkcie domu akurat się znajduję

A ponieważ na dworze wiosna niby, tylko jakaś pochmurna i mało wiosenna w ostatnich dniach, więc sporo czasu spędzam przed komputerem, bynajmniej nie w celach relaksacyjnych, bo na to czasu zdecydowanie brak:( I żeby poczuć się na przekór temu co za oknem, bardziej wiosennie znoszę zieleninkę do domu. Ostatnio Nurka podpadła, więc wróciła do domu z bukietem tulipanów- w sumie nawet mi się to zaczyna podobać, bo bez podpadnięcia kwiatki rzadko przynosi, więc może to fajnie,że czasami coś przeskrobie :)

Ale wracając do mojego świata… Czasami czytam o tym, jak to miejsce do pracy powinno być niezagracone, ascetyczne i takie żeby nic nie rozpraszało, jednym słowem powinno wyglądać zupełnie inaczej niż moje:) Nie byłabym w stanie pracować i się skupić w takim wnętrzu. Patrząc przed sobą na pustą ścianę, myślałabym chyba tylko o tym , jak jest nieprzytulnie i nieprzyjemnie. Mój mini pokoik, jest zagracony do granic możliwości…tylko tutaj mogę sobie pozwolić na umieszczenie niepotrzebnych dupereli, tylko tutaj, mogą bezkarnie spoczywać obok siebie przedmioty , które naprawdę lubię..to tu jest miejsce na ulubione zdjęcia, zapiski i cały ten bajzel, który wprowadza w innych wnętrzach niepotrzebny harmider i bałagan..to taki trochę chyba powrót do młodości, kiedy na półkach stały puszki po coca-coli i piwie, a ściany ozdabiały zdjęcia Limahla, zagranicznych reklam i pęki suszonych kwiatów..i wtedy też pamiętam,że uwielbiałam ten swój pokoik, właśnie za ten panujący rozgardiasz wkoło. Ale, wbrew pozorom, w tym szaleństwie jest metoda :).Pomimo,że każda rzecz jest z innej bajki, całość tworzy jednak atmosferę ciepła i wszechogarniającego spokoju